قصد من فریب خودم نیست،

اگر لبها دروغ می‌گویند

از دستان تو راستی هویداست

و من از دستان توست که سخن می‌گویم

 "حالت خوبه؟ می‌‌خوای زودتر بریم خونه؟"

بعد از نیم ساعت، این تنها حرفی بود که سکوت را شکست. کنار هم بودن ولی دستاش تنها بود. دیگه گرمی دستای اونو احساس نمی‌کرد. تمام حواسش به مسیری بود که داشت می‌رفت.دریا فکر می‌کرد که شاید این آخرین باری باشه که کنار هم هستن، پس باید از این لحظات نهایت استفاده رو بکنه، باید خوشحال باشه که اون پیشش هست. سعی کرد مثل قبل باشه. شروع کرد به حرف زدن، ولی اون حتی به حرفاش هم توجه نمی‌کرد. فقط می‌خواست به آخر خط برسه. نمی‌دونست که چرا بانو دیگه مثل قبل نیست. دیگه نمی‌خواست روزای قبل تکرار بشه ولی دریا تشنه اون روزا بود. یادش افتاد که چقدر با هم دیگه توی این مسیر غروب خورشید رو تماشا کرده بودن. بانو، نمی‌خوای غروب رو با هم  ببینیم".- " نه، تو اصلاٌ خوب نیستی، باید زودتر بری خونه"دیگه فهمیده بود که بانو رو از دست داده. دیگه چشمای بانو مال اون نبود. حتی دیگه نگاهش هم نمی‌کرد.چند روز گذشته رو بخاطر آورد. چقدر یه دفعه بانو اخلاقش عوض شده بود. بهش گفته بود که فقط چند روز وقت احتیاج داره تا اونو فراموش کنه. گفته بود که دیگه دوست نداره بهش فکر کنه. گفته بود که دیگه نمی‌خواد براش وقت بذاره. نمی‌دونست پس اون همه حرفای گرم و دوست‌داشتنی چی شده. نمی‌دونست چرا اون وجود پر از عشق اینقدر بی احساس شده بود. یعنی تمام دوست داشتن اون دروغ بود. یعنی اون می‌تونست دروغ بگه؟ شاید یکی دیگه رو پیدا کرده بود. - "دریا، تو اولی و آخرین کسی هستی که تو زندگی من بوده، بعد از تو دیگه هیچ دختری رو وارد زندگیم نمی‌کنم. سعی کن بفهمی،‌ این برای هر دومون بهتره. ما خیلی بهم عادت کردیم. خواهش می‌کنم بفهم. دریا باور کن فقط بخاطر خودت می‌گم"

تو این چند روزه این حرفا رو زیاد ازش شنیده بود. داشت برای کارش دلیل تراشی می‌کرد. همه حرفاش دروغ بود. دیگه نمی‌تونست بهش اعتماد کنه. - "اِ، بازم که داری گریه می‌کنی، مگه قول ندادی که دیگه گریه نکنی، اگه بخوای بازم ادامه بدی دیگه هیچ‌وقت نمی‌یام پیشت که منو ببینیا".وای که چقدر ساده بود که فکر می‌کرد بانو هم مثل قبلنا از این که همدیگرو دیدن خوشحاله. اون فقط بخاطر خواهش‌های دریا اومده بود.  خیلی حرفا داشت که بهش بگه ولی دیگه نمی‌تونست، حرفاش رو یادش رفته بود. احتیاج داشت که گریه کنه حتی اگر که دیگه شروین رو نبینه.

ولی دریا هیچوقت نفهمید که چرا این جدایی به نفعش هست.

چند روزیه که دلم می‌خواد گریه کنم، ولی نمی‌تونم هر کاری می‌کنم اشکام نمی‌یان پایین، نمی‌دونم چرا اینجوری شدم،شاید نفهمیدن‌های زمونه منم پیر کرده که نمی‌تونم از اشکام پذیرایی کنم،اینقدر دلم گرفته که برای هر کی درد دل بکنم، می‌شینه و برام زارزار گریه می‌کنه،فقط خودمم که نمی‌تونم،دلم می‌خواد بارون بیاد،

یه بارون حسابی،

دلم می‌خواد آسمون

 سه روز،

چهار روز،

نه یه هفته

همینجوری گریه کنه،اونوقت می‌تونم پا به پاش بارون ببارم،

ولی خوب آدم بد شانش که باشه آسمون هم باهاش سر ناسازگاری می‌ذاره،راستی چرا آسمون بعضی وقتا گریه می‌کنه،من فکر می‌کنم چونآسمون دردای همه رو می‌بینه اون مریضی همه رو می‌بینه اون فقر و گرسنگی همه رو می‌بینه اون کسایی رو می‌بینه که واقعاً بیچارن اون همه بدبختی مردم رو می‌بینه بعد ناراحت می‌شه و بغض می‌کنه ولی بازم گریه نمی‌کنه، آخه آسمون خیلی مغروره،ولی وقتی بهار می‌شه،وقتی می‌یاد بالای سر ماآسمون بچه‌هایی رو می‌بینه که با مامان و باباشون رفتن خرید،بچه‌هایی که از ذوق لباسای نوشون شبا خوابشون نمی‌بره،اون بچه‌هایی رو هم می‌بینه که لباس نو ندارن،بچه‌هایی که جلو مغازه‌ها واستادن و با حسرت به ویترین نگاه می‌کنن،آسمون پدر و مادرایی رو می‌بینه که دستای بچه‌هاشونو می‌کشن و می‌برن،آخه بچه‌ها از اونا لباس‌های نو می‌خوان، شیرینی و شکلات می‌خوان،خلاصه اینکه اونا عید می‌خوان،اونوقته که بغضش می‌ترکه،وقتی که پاییز می‌شه وقتی می‌یاد بالای سر ما اون بچه‌هایی رو می‌بینه که با پدراشون می‌رن مدرسه،بچه‌هایی که هر روز ماماناشون می‌یان و اونا رو از مدرسه می‌یارن،بچه‌هایی رو هم می‌بینه که بعد از مدرسه به جای درس خوندن باید کار کنن،بچه‌هایی رو می‌بینه که بجای اینکه برن مدرسه باید برن سر کار،بچه‌هایی که آرزو دارن مثل بقیه سر کلاس درس باشن، ولی سر چهارراه‌ها دارن به هم سن و سالاشون خوراکی می‌فروشن،و با حسرت به اونا نگاه می‌کنن،اونوقت آسمون خیلی دلش می‌گیره و بعد بغضش می‌ترکهو شروع می‌کنه گریه کردنولی آسمون هیچ‌وقت منو نمی‌بینه،آخه آسمون من با آسمون همه فرق می‌کنه،آسمون من اون بالاها نیست،آسمون من یه جایی همین‌ جاهاست، بین خودمون همین جا روی زمین.

کوچه بد بختی بود،

کوچه نه بن‌بست بدبختی بود که به خاطر پوشاندن وضع فلاکت‌بارش سقف فلاکت‌بارتری داشت. تنها زینت این بن‌بست یک چراغ برق تصادفی بود که گاهی اوقات اشتباهاً بن‌بست را روشنی می‌بخشید. یک شب جلو چشمان بچه‌های بن‌بست ولگردی بیگانه چراغ برق تصادفی را با تیرکمان شکست و بچه‌های بن‌بست زار گریستند.

کوچکترین آنها فریاد کرد: مادر... آخ مادر... آفتاب ما را شکستند.

کارو