صلیب نقره ای

دلنوشته های د

صلیب نقره ای — Tue, 31 Jan 2012 19:24:30 GMT

زیاده خواه نیستم
جاده‌ ی شمال
یک کلبه ی جنگلی‌
یک میز کوچک چوبی با دو تا صندلی
کمی‌ هیزم
... کمی‌ آتش
مه‌ِ جنگلی‌
کمی‌ تاریکی‌ِ محض
کمی‌ مستی
کمی‌ مهتاب
برای حال بیشتر ... چند نخِ سیگار
و بوی یار
و بوی یار
و بوی یار

نیکی‌ فیروزکوهی

قطار می رسد
برای بعضی ها کسی منتظر نیست
برای بعضی ها کسی را نمی آورد
اما ، بیچاره آن هایی که مسافرشان را دیگران به خانه می برند.

رنجشی نیست
آدم‌ها همینند
خوبند ولی‌ فراموش کار
می‌آیند
می‌ مانند
... ... می روند
مثل مسافران کاروان سرا
مثل ازدحام بی‌ انتهایِ یک خیابان
...
کسی‌ برایِ بودن
نیامده ... نمی‌‌آید

نیکی فیروزکوهی‌

بى حضور تو
میز صبحانه
متروک ترین جزیره ی دنیاست
تو به اعماق آینه
بازگشته اى
...و مگسى نیمه جان
در فنجان سرد قهوه ات
بر مدارى پوچ مى گردد.

عباس صفاری

چه غمی به چشمهایت خوابیده

که آسمان ِ پشت ستاره کبود شده؟

شاید بادبدکت را / باد برد.... نه؟
...
یا شایدم / با عروسکهایت قهر کرده ای

وگرنه / اینهمه غم / روی چشمهای هیچ کودکی اِنقدر سبز نمی شود

چه می دانم

شایدم دهه شصتی هستی/ از کپن و مشکلات پدر

زود تر از فتح ِ یک الاکلنگ ِ دو نفره پی برده ای

نمیدانم شاید تو هم جای کارتن / بینوایان نگاه میکنی

آهان احتمالا عمق لبخند ِ پدر / یا عزیزم گفتنش کمتر شده

یا مامانی طعم غذایش یه کم شور شده؟

چه میدانم قاقا لی لی تمام شده؟ بابا عروسک نمی خره؟

نکنه لولو واقعی شده؟

.

.

جن دیدی؟ گرگ اومده؟ جنگ شده؟

خمپاره پشت بومو دیده؟ دزد زده؟

اه...اصلا گور بابای شعر با ساختارهای ادبی

پس چته لعنتی! آخه بچه همسن تو غصه اش چیه؟

*حمید طاهری

×××××××××××××××××××××××××××××××××××××××××××

خدا باید شانه‌های بزرگ و قوی داشته باشه

برای تمام بچه‌های گرسنه ی دنیا
برای تمام بچه‌های جنگ زده ی دنیا
برای تمام بچه‌هایی‌ که مدرسه نمی‌روند و کار می‌‌کنند
... ... برای تمام بچه‌هایی‌ که در زندان بزرگ می‌‌شوند
برای تمام بچه‌هایی‌ که بهزیستی جای پدر و مادرشان را گرفته
برای تمام بچه‌هایی‌ که در عمرشان آواز نخوانده اند ، نرقصیده اند ، برایِ خودشان دست نزده اند
برای بچه‌های ایران
برای بچه‌های دیروز ، امروز و فردایِ سرزمینِ من ایران
...

خدایا اگر خواستی‌ به سرنوشتِ بچه‌هایِ ما گریه کنی‌ ... هفتاد و چند میلیون شانه ی ستبر داریم

نیکی‌ فیروزکوهی

عصر ما عصر بلا, عصر لمس انتها
عصر فقدان حقیقت, عصر انکار خدا
عصر تشویش و گله ,عصر پاپوش و تله
عصر افعی عصر گرگ ,معصیت‌های بزرگ
عصر خواری عصر ذلت ,دوره کوچ عصر هجرت
... موسم بی‌اعتنایی ,عصر زندان نه رهائی

عصر دفن واژه عشق ,عصر تهمت ,عصر بحران
عصر کشتار خلایق, عصر شک به عرف و ایمان

عصر بی‌هویت من, سر بلندی اراذل
جزوه‌های تکه پاره قوم رنجیده و غافل

عصر بغض و عصر کینه, عصر قداره و سینه
قامت انسان به دار, کل سهم ما همینه

روی امتداد این عصر ما فراموش شدگانیم
نا بجا فرمان بریم و پند و اندرز نستانیم
بطن امتداد این عصر نا خلف از خود رهاییم
جانب ما را که دارد عنصر بی اعتباریم

این شعرها دیگر برای هیچ کس نیست
نه! در دلم انگار جای هیچ کس نیست

آنقدر تنهایم که حتی دردهایم
دیگر شبیهِ دردهای هیچ کس نیست
...
حتی نفس‌های مرا از من گرفتند
من مرده‌ام در من هوای هیچ کس نیست

دنیای مرموزی‌ست ما باید بدانیم
که هیچ‌کس اینجا برای هیچ‌کس نیست

باید خدا هم با خودش روراست باشد
وقتی که می‌داند خدای هیچ‌کس نیست

اغلب جاهای ایران داره برف میاد

ما تو فکر برف بازی هستیم

غافل از اینکه یکی باید با آب یخ ظرف‌ها رو بشوره

تنهایی شب

صلیب نقره ای — Sat, 15 Oct 2011 16:17:00 GMT

مینویسم تا بگویم این منم

خسته و تنها کنار یک اتاق

روبرویم حجم تصویری زمخت

پشت سر آجر ولی سست و روان

نور باران ستاره بر تنم

نیست غیر از روشنای یک چراغ

در کنار من همه در خواب

و من

غرق در رویای تنهایی شب

مینویسم تا بگویم این منم

خسته و تنها کنار یک اتاق

زندگی یعنی عکس

نیست بین من تو فاصله ای

دور و نزدیک نکن!

بعد و حالی هم نیست

روش بینش روشن این است

زندگی نغمه ی عشق آلودی

البته , شاید هم

بوق سر سام آور یک تاکسی است!

زندگی

سر کوهی

یا که نهری لجن آلوده و زشت!

زندگی

خاطراتی تاریک

خواندن این کلمات

^{چی بگم دریا چه آبی شده بود}

^{پر ِ از قرمزیه گلا ی قالی شده بود}

^{نه مث اینکه دارم خواب می بینم}

^{خونه ی مادر بزرگ بود که توی خواب می دیدم؟}

^{حوض آبی وسط حیاطشون بود یادمه}

^{ماهی قرمز ،ماهی گل گلی بود خوب یادمه}

^{کناره پنجره ها گلدو نای گلی بودن}

^{تو او نا غم جا نداشت گلای کاغذی بودن}

^{تخت چوبی می زدیم کنار هم زیر درخت}

^{بازی و شادی می کردیم پیش هم بی غم وقت}

^{کنار شمع دونی ها آب واسمون آینه میشد}

^{گلدون خاطره ها رو طاقچه ی دل جا میشد}

^{ماردم بهم می گفت عزیزکم چیزی می خوای؟}

^{گردو یی ، سیبی ،انار ،آلوچه ای بازم می خوای؟}

^{وقت بازی که میشد گرگ میشدیم بدون ترس}

^{من میگفتم که بیا ، گرگه منم ولی نترس}

^{هر جوری بود می گرفتم تو رو من آخر کار}

^{نه با دندون با نگا ه و اشاره بی اختیار}

^{چقده رنگی بودن خاطره ها تو اون روزا}

^{سبز و قرمز , اناری , آلوچه ای بودن روزا}

^{آره اون روزا واسم دریا بودش حوض خونه}

^{ماهی گل گلی هم عالمی داشت تو اون خونه}

^{ولی تو نذاشتی بیشتر بمو نیم تو اون روزا}

^{گفتی باید که بریم بسته گرگم به هوا}

^{آخ که اون روزا چقد خواستنی و خوشمزه بود}

^{واسه من بهتر از اون روزا دیگه روزی نبود .}

--------------------------------------------------------------------------------------------

کاش با خدا دوست میشدم.... نه از آن دوستها ..... رفیق میشدیم ......لوطی میشدیم.....کاش میشد.....

تا خودکار پیدا کردم نصفش پرید ولی همین هم غنیمت است ......

________________________________________________________

^{دوباره به سرم زده هوای رفتن}

^{رفتن از این خانه}

^{رفتن از این شهر}

^{رفتن از این آب و خاک}

^{نه ! رفتن از این دنیا}

^{رفتن به خوابی که دیگر نه صدای زنگی در کار است نه کلاسی نه درسی نه منی}

×××××××××××××××××××××××××××××××××××××××××××××××××

هر چه شد بر سر من قصه ی تقدیر من است/ور نه من از چه به این خبط و خطا میرفتم

_{هر چه کردم که نباشد خبری زین همه عیب/لا جرم در پی آن سر به هوا میرفتم}

_{بود در چشم من اینها همه اش جلوه ی تو/ چه کنم کز سر خط من به خطا میرفتم}

_{کار من گر شب و روز است ندامت , باشد/حرجی نیست که من خواجه روش میرفتم}

_{شده امروز صدایت به تن من همه جان/ تو بدان بی کس و تنها همه را میرفتم}

وقتی یکی را دوست دارید...

صلیب نقره ای — Wed, 28 Sep 2011 16:24:16 GMT

وقتی یکی را دوست دارید،
حتی فکر کردن به او باعث شادی و آرامشتان می شود

وقتی یکی را دوست دارید، در
کنار او که هستید، احساس امنیت می کنید

وقتی یکی را دوست دارید،
حتی با شنیدن صدایش، ضربان قلب خود را در سینه حس می کنید

وقتی یکی را دوست دارید،
زمانی که در کنارش راه می روید احساس غرور می کنید

وقتی یکی را دوست دارید،
تحمل دوری اش برایتان سخت و دشوار است

وقتی یکی را دوست دارید،
شادی اش برایتان زیباترین منظره دنیا و ناراحتی اش برایتان سنگین ترین غم
دنیاست

وقتی یکی را
دوست دارید، حتی تصور بدون او زیستن برایتان دشوار است

وقتی یکی را دوست دارید،
شیرین ترین لحظات عمرتان لحظاتی است که با او گذرانده اید

وقتی یکی را دوست دارید،
حاضرید برای خوشحالی اش دست به هر کاری بزنید

وقتی یکی را دوست دارید، هر
چیزی را که متعلق به اوست، دوست دارید

وقتی یکی را دوست دارید، در
مواقعی که به بن بست می رسید، با صحبت کردن با او به آرامش می رسید

وقتی یکی را دوست دارید،
برای دیدن مجددش لحظه شماری می کنید

وقتی یکی را دوست دارید،
حاضرید از خواسته های خود برای شادی او بگذرید

وقتی یکی را دوست دارید، به
علایق او بیشتر از علایق خود اهمیت می دهید

وقتی یکی را دوست دارید،
حاضرید به هر جایی بروید که فقط او در کنارتان باشد

وقتی یکی را دوست دارید،
ناخود آگاه برایش احترام خاصی قائل هستید

وقتی یکی را دوست دارید،
تحمل سختی ها برایتان آسان و دلخوشی های زندگیتان فراوان می شوند

وقتی یکی را دوست دارید، او
برای شما زیباترین و بهترین خواهد بود اگرچه در واقع چنین نباشد

وقتی یکی را دوست دارید، به
همه چیز امیدوارانه می نگرید و رسیدن به آرزوهایتان را آسان می شمارید

وقتی یکی را دوست دارید، با
موفقیت و محبوبیت او شاد و احساس سربلندی می کنید

وقتی یکی را دوست دارید،
واژه تنهایی برایتان بی معناست

وقتی یکی را دوست دارید،
آرزوهایتان آرزوهای اوست

وقتی یکی را دوست دارید، به
زندگی هم عشق می ورزید

پی نوشت:

زندگی یعنی عکس

نیست بین من تو فاصله ای

دور و نزدیک نکن!

بعد و حالی هم نیست

روش بینش روشن این است

زندگی نغمه ی عشق آلودی

البته , شاید هم

بوق سر سام آور یک تاکسی است!

زندگی

سر کوهی

یا که نهری لجن آلوده و زشت!

زندگی

خاطراتی تاریک

خواندن این کلمات

پی نوشت2:کاش با خدا دوست میشدم.... نه از آن دوستها ..... رفیق میشدیم ......لوطی میشدیم.....کاش میشد.....

تا خودکار پیدا کردم نصفش پرید ولی همین هم غنیمت است ......

رفت رفت تاکه نگاهش کنم /رفت که خون بدرقه راهش کنم

رفت رفت تا که صدایش کنم / رفت که من اشک نثارش کنم

صبر من و دوری یوسف کجا

زاری یعقوب کجا, من کجا

بود بود ذکر شب و روز من / بود صدایش نفس روح من بود بود جلوه ای از هر چه تام/بود کنارم که شدم نا تمام ذکر علی هر شبه در چاه بود

حرف من اما خفه در کام بود

هست هست هر شبه در خاطرم /هست اسیرش دل بیچاره ام

هست هست پر شرر و پر صدا / هست ولی نیست شدم در خفا

زندگیم عاقبت طور شد

جلوه که شد هستی من دود شد

مادر

صلیب نقره ای — Sun, 22 May 2011 17:39:37 GMT

می دانم سهم تو از زن بودن تنها همین نام مقدس مادر است که عاشقانه آنرا آویز وجودت میکنی ... و از مادر بودن هم سهمت همان آغوش بی منتی ست که گرمای وجودت را در آن به من میبخشی و برایم ذره ذره آب می شوی ومی سوزی تا پیش چشمانت پا بگیرم و رسم زندگی بیاموزم... و خوب می دانم که مادر بودن برای تو یک عشق است و نه یک حق... که اگر تمام هستی ات را هم به پایم بریزی و عاشقانه وفداکارانه روحت را به جانم پیوند بزنی بازهم هیچ حقی برای تو به گردن من مکتوب نخواهد شد و از روزی که هفت ساله می شوم برای همیشه حضانت مرا از دست خواهی داد... درست بعد از آنکه قدم به قدم راه رفتن را و واژه به واژه سخن گفتن را و رنگ به رنگ دیدن را به من آموختی و با شیره جانت نهال وجودم را به بار نشاندی ، مرا تقدیم خواهی کرد به دنیایی که مرد سالاری ، تمام حق و حقوق زنانه را از من و تو ربوده است .... که حتی اگر پدری هم در کار نباشد مردهایی به نام پدربزرگ و عمو هستند که باز اولویت دارند نسبت به تو برای حضانت من ....
که در قاموس این مردمان ، تو همانند همان کنده درختی هستی که تمام بارش را یک شبه می ربایند و تو صبور و بی ادعا تا همیشه می مانی بی آنکه حتی توان آن را داشته باشی که نامت را بر روی نامم بگذاری...
هزار بار بوسه می زنم بر ریشه های پنجه در خاکت که سرزمین وجودم مغرور از حضور توست... حتی اگر هیچ حق مکتوبی بر گردن من نداشته باشی ... حتی اگر نتوانی صاحب خودت هم باشی ...تو نماد یک سرو آزاده ای ، حتی اگر نتوانی نه برای من و نه برای خودت امضاء کنی رضایت نامه هیچ بیمارستانی را تا تن به تیغ جراحی بسپاریم... ترا دوست دارم حتی اگر سهم تو از زن بودن نه اذن ازدواج باشد و نه حق طلاق... ترا دوست دارم حتی اگر سهم تو از زن بودن هوو باشد و صیغه و سنگسار... ترا دوست دارم حتی اگر بدون اجازه ، نه حق سفر داشته باشی و نه حق اشتغال ... ترا دوست دارم حتی اگر سمهت از زندگی از نفس و از حیات ، نصف یک مرد باشد واعتبار شهادتت هم مثل دیه ات نیمه و ناقص... ترا دوست دارم حتی این روزها که راحت حرمتت را می شکنند ، نگاه نا محرمانی که آمده اند تا به نام نهی از منکر ، چشمشان را خیره کنند به پوششت تا آسایش نداشته ات را باز مختل کنند به جرم رنگ ها... و به جرم زیبایی هایت و عرصه را تنگ تر کنند بر رو ح لطیفت... امروز تمام وجودم پر است از حسی بنام زنانگی ... درست شبیه تو... دوباره روز مادر بهانه ای ست تا نمکش بسوزاند تمام زخم های زنانه ام را...
دوباره با کوله باری از تردید و کوهی از بی پشتوانگی قدم برمیدارم در میان کوچه پس کوچه های شهری که فریاد ناهنجاری هایش روزی هزار بار گوشم را کر میکند و وجود خسته ام زیر فشار قضاوت ها ، تهمت ها و نظارت هایش له می شود و غرورم که با نعره بوق ماشین ها و تیر نگاه های هرزه زخمی می شود ... دوباره شهر پرست از زنانی که به خاطر عشق مادری ، تن داده اند به سیاهی ، تنهایی ، ترس و ... مادرانی که ندای آرزوهایشان در خون می غلتد و ترانه زندگیشان یک شبه می سوزد ... مادرانی درست شبیه تو ... تمام خستگی هایم را به دوش میکشم تا دلشکسته تر از همیشه از میان دود و دروغ و سیاهی این خیابان ها به تو پناه بیاورم و من هم مثل تمام زنان این سرزمین تن بدهم به این دروغ بزرگ که ( مبارک ) است ... مادر عزیزم مرا ببخش که باید بگویم روزت مبارک !!!

زنان زودپیرمیشوندچون ازکودکی مادرند:اول مادرعروسکشان بعدمادرخواهروبرادرشان.بعدمادرشوهرشان.بعدمادرفرزندانشان وبعدمادرپدرومادرشان...
ولادت حضرت زهرا و روز زن مبارک باد
روز مادر و زن ، به همه زنان و مادران شجاع و رزمنده ، پاک نهاد و عاشق سرشت ایرانی بویژه دوستان خوبم مبارک بــــــاد

**********************************************************

روز مادر یعنی به تعداد همه روزهای گذشته تو، صبوری!

روز مادر یعنی به تعداد همه روزهای آینده تو ،دلواپسی!

روز مادر یعنی به تعداد آرامش همه خوابهای کودکانه تو، بیداری !

روز مادر یعنی بهانه بوسیدن خستگی دستهایی که عمری به پای بالیدن تو چروک شد

روز مادر یعنی بهانه در آغوش کشیدن او که نوازشگر همه سالهای دلتنگی تو بود

روز مادر یعنی باز هم بهانه مادر گرفتن....

*************************************************************************

روز مادر…!
مادر!
امروز روز توست…
روزی که پایداری آن چون همیشگی است.
روزی که نام اصلی آن،(روز زندگی) است.
از اولین قدم،
از لحظه نخست،
جز روز تو عزیز دلم، روز خوب نیست!
روز تو منحصر به طلوع و غروب نیست…
هر روز نیک روز توست،
هر شام، شام توست
زیبایی و طراوت گلها، ز نام توست….
مهتاب روشنی،
تو فروغ ستارهای
زیباترین بهار منی، ماه پاره ای
از گرمی وجود تو خورشید گرم شد….
دلهای سخت و سنگ، در بر مهر تو نرم شد…..
همه از مادر است…..
کیست مادر؟ نقشه ایجاد ما
کیست مادر؟ بانی بنیاد ما
قلب او سرچشمه امید هاست
سینه او مشرق خورشید هاست
رمز عشق جاودانی مادر است
کیمیای زندگانی مادر است
هر چه دارم من همه از مادر است
پای تا سر شعله ام زین اخگر است….

25 سا لگیم مبارک

صلیب نقره ای — Mon, 25 Apr 2011 20:00:45 GMT

نمی دانم ۷ اردیبهشت چه روزی بود...که من برای اولین بار چشمهایم رابازکردم.وای چه خبربود؟یک عالمه آدم بالای سرم بودند همه آنها باخوشحالی به من نگاه می کردند ومی خندیدند مثل این که آدم ندیده بودند.البته من هم تاآن لحظه آن هم آدم ندیده بودم.مثل اینکه به خوب جایی آمده بودم.یکی ازآن آدمها که سبیل پرپشتی داشت بعدازاینکه چند دقیقه همین طورنگاه کردناگهان مثل اینکه کشفی کرده باشد باعجله گفت :وای چه بچه ای انگاردارم بچگی خودم می بیننم.آن مرد سیبیلوبابای من بود .باآن سیبیل داشت اما خیلی دوست داشتنی بود.من برای اولین بار بابایم رادیدم.یکی ازآدمها که کنارمن روی تخت خوابیده بود من رابغل کرد وزیرچشمی به بابانگاه کردو باخنده گفت:فقط خداکندبزرگ شد مثل تو نباشد.ازحرف او همه آدمهای بالای سرمن زدند.زیرخنده ولی من اصلا نفهمیدم به چی خندیدند ی.او مادر من بود...همان اول فهمیدیم مادرم اهل شوخی وخنده است وازاین کارش خیلی خوش امد .مادرم خیلی مهربان بود .همه اش می خندید.یکی ازهم ان قدکوتاهرتر بود وموهایش را چتری داشت بااخم به من نگاه می کرد وگفت:من یک نی نی خوشگل می خواستم که موداشته باش این که موندارد.خیلی زشت است.اصلا ازاوخوشم نیامد...وازاین حرف هم خندیدند .کسی این حرفها رازد..بردارم بود.دلم می خواست می توانستم حرف بزنم آن وقت به او می گفتم که کی زشت است.حالافکر می کند خودش چقدرخوشگل است.تازه نمی داند که یک پسرمودب هرگز با یک شازده پسرکاکل زری این جورصبحت تمی کند.آدمهای بالای سرمن هی باهم حرف می زدند ومی خندیدنددیگر کم کم داشت حوصله ام ازدست آنها سرمی رفت وکه بالاخره یک خانم بامقنعه سفیدآمد وتوی اتاق گفت : خانمها وآقایان محترم وقت ملاقات تمام است..لطفابرویدبیرون.من اصلا نفهمیدم منظورش رانفهمیدم!وقت چی تمام است؟خانم مقنعه سفید که رفت بیرون همه ادمهای بالای سرمن هم یکی یکی خداحافظی کردند ورفتند بیرون.اصلامعلوم نبود که دارندکجا می روند.آخر ازهم بابا وبردارم بامامان خداحافظی کردند ومن بوسیدند وبیرون رفتند.ولی نمی دانم چرا من ومامان راباخودشان نبردند.داشتم نگران می شدم..اتاق ساکت شد.من ماندم ومامان.کم کم چرت گرفت وتوی بغل مامان شروع کردم به چرت زدن که یک دفعه همان خانم مقنعه سفیدآمد وتوی اتاق وبه مامان گفت بایدمن راببردوآمپول بزند.ازبس ترسیدم چشمهایم رابستم.کی خوابم برد.دیگرازدیروز چیزدیگریادم نمی یاد

سلام ..تولدم به خودم تبریک می گم...

دو روز دیگر تولدم است ومن بر خلاف همیشه که برای امدن ۷ اردیبهشت روز شماری می کردم.امسال دلم می خواهد لحظه هارانگه دارم ودریک جای دنج وخلوت بنشینم دفترچه این سال هایم را مرور کنم و بینم چه کرده ام و چه بایدمی کردم..انگار کمی ازفوت کردن شمع های بیست سه سالگی هراس دارم...انگار پشت سر نهاد این هم سال برایم پشت سرگذاشتن دنیایی است که میتوانستم سرخوشانه و بی هیچ قید وبندی دنیا را انگونه که می خواهم تجربه کنم و هراز چند گاهی از راهی که گمان می کنم درست تراست بروم...در چند سال اخیر از همان زمان که پا چارچوب تنگ بچگی بیرون گذاشتم همیشه بسان مسافری بودم که کوله اش را در دست گرفته وفقط برای رفتن و رفتن است که زندگی می کند ویا شاید بسان کودکی که تازه برجهان چشم گشوده ومی خواهد از چند وچون زندگی سر در بیاورد..اما حالااحساس می کنم که نه سفر به پایین رسیده باشد که من همیشه مسافرم وگمان نکنم هیچ جا مقیم شوم.اما انگار باید از میان این همه راه که رفتم و امد چندتایی را انتخاب کنم وبران مداومت کنم..احساس می کنم وقت اندک است ومن فرصت چندان ندارم.ازچند ماه پیش حس درونی مرابه رفتن دعوت میکرد وحذرم می دهد ازماندن و دلخوش کردن به مرداب.من همیشه از زندگی هراس داشته ام و زندگی بازی دشوار ست ان هم وقتی که تو انسان باشی وباچشمانی که می بینند گوش هایی که می شوند وقلبی که رنج می برد وشعوری که اختیار دارد...ان هم وقتی که اعتقاد داشته باشی به خاطر داشتن ارامشنباید چشم ها رابست وبدتر از ان اینکه تنها باشی ودست هایت ناتوان...امسال برای من سال اموختن بود...باید ریشه رنج و سیاهی را بشناسم تا بتوانم به سراغشان برو...باید قدم ها را اهسته بردارم وپی در پی بردارم ونور امید در قلبم زنده نگه دارم ...نباید هیچ وقت از پا بنشینم و گمان کنم که زندگی به پایین رسیده...فردا روز دیگر است وروزی که من باید با دست های خودم ازنو بسازمش ویادم باشد که جهانی دیگرممکن ست ودنیا همیشه همین طور نخواهد مانند........در شناسنامه ام نوشته شده به خط خوش تاریخ تولد:هفتم اردبیشهت. صلیب نقره ای

********************************************************************

چهارشنبه هفتم اردیبهشت سال یکهزاروسیصدونود اما امروز واسه من یه مناسبت دیگه هم داره . مناسبتی که شاید فقط واسه من یه مناسبته و واسه بقیه چندان مهم نباشه!بله , امروز روز تولد منه !امروز من رفتم تو 25 !...هیچ احساسی ندارم !..از الان دارم به جشن تولد سال بعد فکر می کنم . نمی دونم من جشن تولد دیگه ای هم دارم یا نه؟ نمی دونم تا سال بعد زنده می مونم یا نه؟دارم فکر میکنم سال بعد کیا تو جشن تولد من شرکت میکنن ؟! یعنی سال بعد هم کسی پیدا میشه که به من هدیه بده و تولدمو تبریک بگه؟نمی دونم چی شده ؟ تاحالا نشده بود اینقدر منتظر رسیدن روز تولدم باشم !یه سال دیگه هم گذشت . سالی که با سالهای قبلی خیلی متفاوت بود . با آدمایی آشنا شدم که فقط به خاطر خودم باهام دوست شدن. آدمایی که با دورویی و دورنگی فاصله زیادی داشتن.آدمایی که چششون به معرفتم بود نه به .............

اصل مطلب اینه که میخواستم بگم : هرکی یه روز تولد داره , روز تولد منم امروز بود ! واسه همین فقط میگم :

Happy Birthday silvercross ( NoBody )

*****************************************************************

تولد، یعنی یقین ِظهورِ عکس ِحضور.

پس از مدتی تأخیر، این بار برّاده ها را به یاد یک دوست گمشده در غربت خاصّ تولد نوشتم چه که باور دارم هر تولد زایش جهانی تازه است.

* تولد یعنی پایان قطعی مُهلت حکم تخلیه ی لازم الاجرای قوانین طبیعت برای مستأجرِ تنبل ِخانه ای امن.

* تولد آغاز نیست، مرحله ای از تداوم بازی حقارت بار ولی پر لذتِ مشیّت و تقدیر است.

* تولد در سکوت، یعنی فریاد بی کسی و غربت.

* بعضی ها در بزنگاهی از تاریخ به دنیا می آیند که همینطور الکی پرتاب می شوند در ظرف عسل، بعضی ها هم در کندوی عسل.

* هر تولد، واجد سهمی معین در هستی است که اغلب زودتر رسیدگان بالا کشیده، نمی دهند، البته گاهی همه را یک جا به نورچشمی های تازه به دوران تولد رسیده می دهند.

* مرگ، تولدِ برعکس به داخل رحم گور است.

* درهر تولد، طی مراسمی باشکوه به روحی ابدی و پاک، لباسی ازلی و گناه آلود می پوشانند.

* وقتی کسی از درِ اتوبوس تولد وارد زندگی شد، کسی در انتها از در مرگِ آن پیاده می شود.

* تولد، یعنی خروج با زور، همین! و البته، بلافاصله سر و ته شدن و نوش جان کردن چند کفِ دستِ جانانه در پشتِ لخت تا لحظه ی اعتراض.

* با هر تولد، نطفه ی درد عشقی تازه جوانه می زند.

* هرتولد، یعنی لحظه ای غفلتِ بعضاً عمدی در قبل.

* هیچکس نیست که در لحظه ی مرگ یاد تولد نیفتد.

* در لحظه تولد تکلیف آینده بعضی روشن می شود و بعضی تکلیف گذشته شان.

* هرکس تکلیفِ جنسیتش موقع تولد روشن است، بعداً به دلخواه می تواند تغییر دهد.

* تراژیک ترین وجه تولد آن نیست که تو متولد می شوی، این است که متأسفانه دیگران هم متولد می شوند.

* در زندگی هرکس معمولاً راست ترین سخن، تاریخ تولد اوست اگر دستکاری نکند.

* همگان چه بخواهند و چه نخواهند منتقد متولد می شوند.

* پیوسته تولد، تنها تولد از خود زندگی شیرین تر است.

* چطور کسانی می توانند در فاصله ی کوتاه بین تولد تا مرگ هزار بار طول تاریخ را زندگی کنند!

* بعضی استادانه قادرند تا دم مرگ در لحظه ی تولد بمانند.

* مادر در لحظه تولد بخشی از وجود خود را با رغبت واگذار می کند، فقط برای اینکه در ادامه زندگی انگیزه ای برای نگرانی، دلهره، عذاب و سرگرمی داشته باشد.

* عجیب است، همه وقتی به بلوغ می رسند تازه می فهمند دلشان می خواست جائی بهتر، در زمانی دیگر و از طریق کسانی دیگر متولد شوند.

* بعضی فقط برای این رنج تولد را متحمل می شوند که بیرون از رحم می توانند بدون دردسر سیگار بکشند.

* تولد از همان اول محصول یک بله گفتن ساده در لحظه ای برباد رفته بوده است.

* این چه سِرّی است که همه دوست دارند به مبداً تولد نزدیک شوند ولی از آن دور می شوند؟

* همه از بدو تولد بازیگرند ولی فقط معدودی موفق به کسب کرسی صدارت می شوند.

* آنانکه فکر می کنند با حقیقتِ در مشت متولد شده اند در زندگی بهتر و بیشتر از دیگران آن را قلب می کنند.

* همه متأسفانه بعد از تولد کس دیگری می شوند.

* کسانی هستند که معلوم است ازخیلی سال پیش از تولد تا دم دانشگاه رفته اند، این را ادعاهای پوچشان ثابت کرده است.

* نوابغ هرگز تولد خود را محصول عشق ندانند. از عشق فقط مختصری ادبیات متولد می شود.

* این خیلی بدیهی است که باید متولد شوی تا متولد کنی! اما جالب است که می توانی بمیری بازهم تا ابد متولد کنی!

* تنها موجودات ابله در مورد پیش از تولد ویژه ی خود کنجکاوی به خرج می دهند.

* موجوداتی که هفت ماهه به دنیا آمده اند، قطعاً حوصله زندان را ندارند، یا به آن پا نمی گذارند و یا حتماً از آنجا فرار می کنند.

* باور کنید، همه لیبرال متولد می شوند، بعداً فاشیست می شوند.

* من هم معتقدم بعضی با جفت شیطان، به عنوان دوقلو متولد می شوند، منتهی آن یکی را تا زمانی که به قدرت نرسیده اند رو نمی کنند.

* به همه متولدین فروردین به اندازه کافی امکانات و فرصت بدهید، مطمئن باشید دیگر به متولدین در نوبتِ یازده ماه بعد نیاز ندارید.

* مرگ مالیات زندگی و تولد وامی کوتاه مدت با سود بالا و کمر شکن تا لحظه ی مرگ است.

* پول قطعاً تا پیش از تولد به هیچ دردی نمی خورد.

* تولد تنها یکی از دلائل ده گانه ی هم آغوشی است ولی تنها علتی است که هر گز فراموش نمی شود.

* همه تا پیش از تولد به راحتی بی عدالتی را تحمل می کنند اما بعد از تولد مجبور می شوند تحمل کنند.

* فاشیست ها فقط انتقام تولد بی موقع و نامناسبِ خود را از دیگران می گیرند.

* سانسورپذیترین پدیده ی هستی احتمالاً فقط همین تولد است، قبل و بعدش اتفاق خاصی نمی افتد که قابل سانسور باشد.

* هرکس در زندگی لااقل یک بار هم که شده خود را برای تولد بی موقع سرزنش می کند.

* اگر این تولد خشک و خالی هم نبود، واقعاً حوصله ی بشر بد جور سر می رفت.

* باور کنید تنها فرق من و پسر آقای سرمایه دار در تاریخ تولد است، مابقی هر چه هست فقط شایعه است.

* نمی دانم چرا بسیاری با اینکه صد در صد متولد شده اند بازهم به حساب نمی آیند.

* دلم بد جور برای کسانی می سوزد که موقع تولد کسی منتظرشان نیست.

* بعضی متولدین خوش شانس بی شک از یک سقط جنین احتمالی در رفته اند.

* بعضی فقط برای این متولد می شوند که سرنوشت بشر را عوض کنند والا کار دیگری ندارند.

* بهترین شیوه ی سرگرم کردن عامه مردم نپرداختن به روح تولد است.

* فقط آدم های بدبین اغلب یازده ماهه به دنیا می آیند.

* این تاریخ تولد هم واقعاً معضلی است، همه جا آن را همطراز نام از آدم می پرسند!

* بعضی تا نود سالگی هم متولد نمی شوند. چرا؟! نمی دانم!

* تولد تنها تصمیم شورائی است که فقط دو نفر عضو دارد.

* اگر دوباره متوّلد می شدم بازهم نمی دانستم چه کار کنم!

* زندگی شوخی بسیار زشتی است که درست در همان لحظه ی تولد با آدم می کنند.

* برای داشتن یک تولد خوب کافی است تو خودت کاری انجام ندهی!
* موقع تولد بچه را خدا می دهد ولی پولش را بیمارستان می گیرد.

* تولد فی نفسه مؤید بهترین نوع دمکراسی جمعی است.

* ای کاش فردا متولد شده بودم.

* تولد، سرآغاز یک چرت طولانی است، بین خواب بعد از زایش تا لحظه ی بیداری مرگ.

* تولد هیچ احتیاجی به مرگ ندارد ولی مرگ به تولد سخت محتاج است.

* شاید بعدها معلوم شود که بزرگترین هنر بشر همین تولد کردن بوده است.

* نمی دانم چرا بعضی با دلیل و مدرک بدهکار متولد می شوند و بقیه بی دلیل طلبکار؟!

* من، یعنی خودم به اضافه ی تولدم!

* تاریخ و محل تولد تنها هویّتی است که نمی توان منکرش شد.

* تولد، تنها یکی از تصمیم هائی است که بدون جلبِ نظر ما می گیرند.

* بامزه ترین ایام زندگی همین چند لحظه فاصله بین تولد و مرگ است، حیف که به آدم یاد آوری نمی کند متوجهش شویم.

* اختلاف عقیده تنها میراثی است که هرکس با خود از دنیای پیش از تولد می آورد.

* چرا هیچکس دوست ندارد خاطرات پیش از تولد خود را بازگو کند؟

* تولد، یعنی آغاز اجبار به پوشیدن جوراب و گفتن سلام به هر کس و ناکس.

* اولین هدیه تولد هر کس تنها یک " نام " است.

* من متولد شدم، پس هستم!

* اصلا جای نگرانی نیست، ما متولد شده ایم، راحت باشید!

1390

صلیب نقره ای — Fri, 01 Apr 2011 17:40:00 GMT

بهار زیبای من بیا ، که دلم پر است از هزار حرف ناگفته عشق ، که در وجود من هزار شوق و آرزوی زیبا خفته است....بهار مهربانم بیا ، مبادا که دیر کنی و غنچه زیبای عشقم را برف های بهمنی تبه کند و به خاک نیستی کشد و دل مرا سیه کند...بهار زیبای من بیا ، پرستوی خیال من می خواهد بال گشاید تا بی کران آسمان بلند آرزوی خویش تا سر دهد ترانه آزادی و زیبایی.. مبادا که ابرهای تیره دوباره رنگ نیستی کشند روی آرزوبهار زیبا زودتر بیا... شکوفه های سیب را بریز بر روی زلفهای سرکشم که چون عروس جلوه گر شوم و از تلخی زمانه و گذشت عمر بی خبر شوم..بهار بیا ، که دل درون سینه ام بال می زند در آرزوی سبزه های روییده کنار جو...در آرزوی نسیم صبحدم که پریشان کند موهای آراسته ام را..بهار مهربان بیا تا که کوره راههای زندگی پر از عطر حضورت شوند...بهار بیا من از گذشت روزهای زندگی دگر غمین نمی شوم...بهار بیا و مرا مست از عطر پونه های وحشی کن...بهار زیبا بیا و جان تشنه ام را سیراب کن با شبنم پاک گلبرگ آرزو..بیا و تن عریان درختان را جامه سبز بپوشان...بگذار تا باور کنم زندگی بار دگر در رگهای منجمد زمان جریان یافته است..بهار من بیا و دست مرا بگیر و با خود ببر به دشت سرخ شقایق ها... بگذار تا باور کنم تا شقایق هست زندگی باید کرد..چه روزها که با شتاب دفتر روزگار را ورق زدم و به شوق آمدنت در هر کوی و برزن به دنبال نشانی از حضور سبزت بودم...بهار زیبای من بیا شاید که این بار آمدنت برایم رنگ و بویی دیگر داشته باشد...شاید که با آمدنت نهال کوچک عشق من شکوفا شود و برای فصلی نو در زندگی ام بارور شود..بهار زیبای من بیا و قدم بگذار بر خانه دلم که من تو را سخت چشم در راهم.

در فصلی نو و بهاری زیبا برای همه دوستان خوب و مهربان آرزوی سالی زیبا و پر خیر و برکت دارم.آرزو می کنم غم و رنج از وجود نازنین تان برای همیشه رخت بندد و شادمانی و نشاط مهمان خانه مهربان دلتان گردد.

********************************************

رسانه ملی علی الخصوص در سالهای اخیر و با مدشدن سریالهای نود شبی و انیمیشنهای آموزشی(؟!) با مورد تمسخر قراردادن لهجه روستاییان و اقوام مختلف(علی الخصوص لهجه های ترکی و لری و رشتی) در فیلم و سریالهای و کلیپهای گوناگون و چاشنی کردن انتساب برخی رفتارهای احمقانه به این قشر عزیز، تصویری کاملا عقب مانده و بی تمدن از آنان را در اذهان عوام، ملکه کرده است.

این رویکرد تلویزیون باعث شده تا نه تنها فرهنگ غلط و مشمئزکننده عقب مانده انگاشتن غیرشهری ها (که میراث شوم فرهنگ و به خصوص سینمای قبل از انقلاب می باشد) نابود نشود بلکه حالا فرهنگ جامعه در موقعیتی قرار گرفته که در یک صحنه منازعه کلامی میان دو نفر یکی از توهین های رایج الفاظی مانند "دهاتی" و "روستایی" و "شهرستانی" می باشد و محتوای گعده ها و گپ و گفتهای دوستانه و پیامکها و بلوتوثها مملو شود از جوک های نوشتاری و تصویری که عبارت آغازین آن "یه روز یه ترکه"، "یه لره"، "رشتیه" و... باشد.

نتایج این ظلم بزرگی که متولیان فرهنگی و عوام کم توجه در حق اقوام و روستاییان روا می دارند یکسان نیست. غیرشهری هایی که علقه سرسختانه ای نسبت به شهر یا قومیت خود ندارند با مشاهده این محصولات رسانه ای و به تبع آن رویکرد فرهنگی مردم نسبت به آنها به تدریج دچار خودباختگی و از دست دادن اعتماد به نفس خود می شوند و غالب آنان برای جبران این حقارتی که در خود احساس می کنند روی به مهاجرت به سوی شهرهای بزرگ و علی الخصوص پایتخت می آورند و با فراموشی سنتها و آداب خاستگاه خود، سبک زندگی شهریها و تهرانیها را که خود ملغمه ای است از فرهنگهای غربی و قبل انقلابی و بعد انقلابی با آغوش باز می پذیرند.

مجموعه شبکه اول سیما که بیشتر به یک فیلم سینمایی «کش‌آمده و آب‌بندی شده» برای 13قسمت شبیه است، مجموعه شبکه دوم سیما نیز مثل همیشه، حرف‌های تکراری دعوای زنان و مردان را دارد، مجموعه ضعیف شبکه سوم نیز که عینا کپی کارهای قبلی همین شبکه است با همان رفتارها و گفتارها و بازی‌ها، مجموعه شبکه تهران نیز که اصولا یک داستان کلیشه‌ای کم خرج و کاملا سردستی و قابل حدس است.

******************************************************************************

جنگ ها هر چقدر هم طولانی باشه، بالاخره یه روز تموم میشه.
مردم به شهرهاشون بر می گردند؛ روی همون ویرانه ها خونه می سازند، روی جای مین های خنثی شده پارک و خیابون می سازند. سرگرم زندگیشون می شن و کم کم همه چیزو از یاد می برند.
این قانون طبیعته، ولی…
ولی خیلی چیزا رو میشه از یاد برد و خیلی چیزای دیگه رو نه…
نمی تونیم اون اشکی رو که موقع وداع بر گونه ای لغزید و گوشه چادری پنهان شد و روزی دیگر بر سر تابوت شهیدی گمنام یا بر سر مزاری بر خاک نشست رو فراموش کنیم…
نمی تونیم اون قطره خونی که در سرتاسر این خاک پاک برای دفاع از دین و میهن بر زمین ریخت رو فراموش کنیم…
نمی تونیم اون قاب عکس گوشه خونه ی مادری تنها که هنوز چشم به راه اومدن پسرشه رو از یاد ببریم…
نمی تونیم اون آدمایی که مانند دیوارهای بلند قلعه جلوی دشمن ایستادند و ما پشتشون پناه بردیم و خونه ساختیم و زندگی راحتمونو ادامه دادیم رو فراموش کنیم…
نه، دیگه همه اینها جزئی از زندگی ما شده، جزئی از خانه ها، پارک ها،باغ ها و جزئی از وجودمون …
نه، نمی شه اینها رو فراموش کنیم.
*******************************************************************************

یه سال دیگه هم گذشت، بزرگتر شدیم!

البته معلوم نیست همه بزرگتر شده باشیم!

شما چی فکر می کنین؟

آره همه مون آب رفتیم مثل بعضی پارچه ها!

آره یه سال دیگه کوچیکتر شدیم ! دنیای ما از اونی که هست و باید باشه کوتاه ترشد.

راستی اومدن و رفتن زمان و اسمای مختلف روش گذاشتن چه فرقی می کنه!

همین چند روزی که به اصطلاح تعطیل بودیم چه گلی به سرمون زدیم؟

همش بازی و بازیگری !

زمان میبردمون ! برده های طبیعتیم! سرسپرده هایی با یه ژست اربابی مسخره!

جشن گرفتیم نه؟!

دید و بازدیدو سفر و دشت و دمن!

گفتیم نوروز، بهار!

اینا همش نشونه بودن

برای کی؟!!

برای اونایی که حس هشیاری دارن

بای اونایی که دلشون تلاپو تلوپی داره

برای آدمای مست و خواب و خمار چی؟

خیلی ها هم یه جوردیگه

ادای مستا و خوابیده ها و خمارا رو در آوردن!!!

بعضیا دارن زرنگی می کنن و ادای بیدارا رو در میارن!!

زهی خیال باطل و اندیشه ی بیهوده!

بعضی دوربین ذهنشون رو از فرادستها توی گروههای همنوع چرخوندن و از صمیم دل آرزو کردن:

ای کاش دیوانه ای بودم!!!

دیوانه ها به مفاهیم و معانی واژه ها جور دیگه ای جون میدن

ازشون بپرس

عید/تحول/جشن/طبیعت/بهار/ نوروز/عیدی/شادباش/دیدو بازدید/تفریح و تفرج/ تمدد اعصاب

و......

بعضی لنز دوربین دلشون رو برداشتن که چیزی رو برندارن

گروهی اندک فهمیدن نوروز یه علامته یه نشونه به رنگ زندگی

پی این علامت رو گرفتن تا به مقصد و مقصود نزدیک تر بشن

فقط در مسیر رفتن

تحویل دادن و تحویل گرفتن

عیدی دادن و عیدی گرفتن

جشن گرفتند،بازی و بازیگری رو به کودکان بازیگوش مسیر واگذاشتن

و از نشونه های بهار رنگ هستی گرفتن

اما ما همه جا بودیم و درجای خویش نبودیم

آنان تنها درجایگاه خویش بودن

و بهار یعنی همین!!

*********************************************************

مهر مادری

پیرزن با شور و شوقی وصف ناپذیر، نقشه‌هایی را که سالها به آن فکر کرده بود عملی کرد.

خانه‌ چند طبقه‌اش را فروخت و برای هر یک از فرزندانش آپارتمان مستقل خرید تا راحت زندگی کنند.

طبق نقشه‌هایش قرار بود به نوبت میهمان فرزندانش شود تا چند روز عمر بگذرد.

یکی از روزها، خواهرها و برادرها تصمیم گرفتند به بهانه پارک، بیرون بروند. مادر را هم با خود بردند. وقتی برگشتند، پیرزن در خانه سالمندان تنها مانده بود.

*******************************************************************

مترسک

با یک وانت او را به مزرعه آوردند. خوشحال بود، می‌دانست دوستان جدیدی پیدا خواهد کرد.

او را در یک گوشه مزرعه قرار دادند و رفتند. چند روز اول همه حیوانات از او می‌ترسیدند ولی کم کم به هم اخت پیدا کردند. اما این پایان ماجرا نبود.

یک روز با همان وانتی که آمده بود، بردندش در حالیکه اشک در چشمانش حلقه زده بود.

****************************************************************

************************************************************

خداوند یکتاست اما تنها نیست ودوست ندارد بندگانش نیز تنها باشند بخاطرهمین است که ماوامثال ماعاشقیم وهیچکس چون ماعاشق نخواهد بود. نمی دونیم این روزها بهتون چه جوری می گذره هر طوری هست چه خوب و چه بد داره تموم می شه.سال گذشته هم تموم شد راستی شما سال گذشته براتون سال خوبی بود ؟ واسه مهر و آبان که امسال سال خیلی خوبی بود. به نظر مهر و خردادمن سالی خوبه که پر از عشق باشه یک عشق واقعی و همیشگی مثل سالی که گذشت. امیدواریم سال جدید رابا سلامتی،عشق، شادی، مهربانی وبا دل خوش وهر چی خوبیه تو دنیا شروع کنید. دوستای خوب وبلاگی امیدواریم در سال جدید با اراده قوی و تلاش مستمر به همه آرزوهاتون برسید و نگذارید که تلخی روزگار بر شما غلبه کند .

آخرین اپ 89

صلیب نقره ای — Mon, 14 Mar 2011 19:29:24 GMT

نسیم، شولای درختان را می‌آشوبد و پوست آسمان چنان نرم است که به جدار رودخانه می‌ماند، اینجا اما دم عید که می‌شود جوش و خروش بالای شهر زیاد معنی ندارد مردم حاشیه غرق در افکار مشوش خود، قدم می‌زنند و کوچه‌های خاطرات را پشت سر می‌گذارند، باز هم کوچه‌ای بن بست، بن بستی که همیشه وجود داشته و هنوز نتوانسته‌اند فرا‌تر از آن گام بردارند.

هر‌گاه... به اینجا رسیده‌اند همین بن بست، دست نخورده و آشکار، آن‌ها را از ادامه مسیر باز می‌داشته، بن بست نداری و نابسامانی، بن بست فقر، بن بست بی‌پولی و ده‌ها راه نرفته و راه نخواسته…

اینجاست که بوی عید توی محله‌های پایین شهر بدجور توی ذوق می‌زند آنجا که میل به داشتن یک جفت کفش نو و یا دست کم یک شام حسابی به انتظار زل می‌زند.

پیرمرد ته سیگارش را زیر پا له می‌کند، به عمق نگاهش که بروی یک مرد ۷۰ ساله را می‌توانی ببینی که سال‌ها پیش توی همین ویرانه‌ها خانه‌ای برای خودش دست و پا کرده و حالا کزکرده گوشه دیوار کاه گلی خانه‌اش.

عید‌ها برای پیرمرد آنقدر کمرنگ است که حتی یادش نمی‌آید حالا چندم اسفند ماه است، این را به خوبی می‌توانی از دیگران هم دریابی جوانهایی که توی کمرکش کوچه دست‌فروشی می‌کنند، سبزی و تنقلات و خیلی چیزهای دیگر که قرار است نان سفره شود چه عید باشد و چه نباشد.

اما به رسم دیرینه قالی‌ها روی پشت بام‌ها دست به سرو روی هم می‌کشند و تار و پودهای از هم گسسته‌شان بازی می‌کند حتی اگر سر سفره‌ها ماهی پلو نباشد عید که می‌آید حال و هوای این کوچه پس کوچه‌ها که خیلی وقت است فراموش شده عوض می‌شود.

اما سوز آخر سال هنوز هم بدجور توی این کوچه‌های خاک گرفته که بیش از صد‌ها نفر را توی خودش جا داده، بدون هیچ قیدی می‌وزد، احمد که هفت سال است اینجاست، صورتش را می‌دهد به آفتاب نیم مرده و می‌گوید: برای فقرا عید یعنی چه؟ اما این برای همه اهالی کوچه مصداق ندارد توی کوچه پر است از هیاهوی خانه تکانی کسانی که قالی‌هایشان را می‌تکانند تا تکانی به زندگی محقرشان بدهند.

******************************************************************************

به اسفند که می رسیم تازه تلنگری بر شیشه روحمان می خورد و در می یابیم که در خواب بودیم و سالی دیگر به انتهای خود نزدیک شده است .

روزها و هفته ها و ماهها چنان شتابان می گذرند که باورش مشکل است . انگار نسیمی آمد و گذشت.

می گویند از حضرت نوح (ع) که بیش از هزار سال عمر کرد پرسیدند دنیا را چگونه دیدی؟ جواب داد مانند یک کاروانسرای دو در حال تصور کنید با این عمرهای کوتاه ما دنیا چگونه خواهد بود چقدر باید قدرلحظه ها را بدانیم تا بتوانیم به همه آنچه می خواهیم برسیم. چقدر باید قدر یکدیگر را بدانیم تا از بودن در کنار هم لذت ببریم.

دنیا هنگامی زیباست که زیبا زندگی کنیم زیبا بیندیشیم و زیبا حرف بزنیم .حیف است که این فرصت کوتاه و عمر دو روزه را با کینه و حرص و طمع و نا مهربانی تلخ کنیم . اصلا بزرگترین فلسفه عید نوروز و عیدهای دیگر همین است که تغییری در زندگیمان به وجود آوریم و به سوی روشنی ها و خوبی ها برویم.

باید تغییر کنیم نه در ظاهر بلکه در باطن. از همین الان باید برای این تغییر خیز برداریم و از خدا بخواهیم به ما توفیق دگرگون شدن را عطا کند چون اوست که متحول کننده قلبها و جانهاست.

خوب است روزهای پایانی سال روز های حسابرسی باشد. باید از خودمان حساب بکشیم و ببینیم چقدر سود کرده ایم و به چه کسانی زیان رسانده ایم و صد البته که زیان معنوی در اولویت قرار دارد در این دایره باید از خودمان بپرسیم چه دل هایی را شکسته ایم و چه روحهایی را آزرده ایم و چگونه می توانیم به ترمیم آنها بر خیزیم. باید ببینیم از رنج و محنت چه کسانی غافل بوده ایم .

ماه بهار می تواند مقدمه ای باشد برای سبز شدن و به معنای واقعی کلمه به استقبال بهار رفتن.

**************************************************************

دعای آخرسال:

دعا کنیم نزدیک تحویل سال هیچ آرزویی نشه هیچ وقت محال وقتی میخوای بشینی پای هفت سین بخواه که هیچ دلی نباشه غمگین

****************************************************

روزهای آخر اسفند همیشه صحبت اینه اگه دلخوشی نباشه هیچ کجا بهار نمیشه

******************************************************************

مدرسه ها تعطیل شدند.شاید یکماه.خیابانهای شلوغ ورهگذران سراسیمه....دارا وندار.لابد به تفنن یا برای خرید آمده اند.اما هرچه باشد یک ذائقه ی مشترک بین همه ی آنهاوجود دارد:انتظار برای تحویل سال..من روزهای مانده به عید (از بیست اسفند تا روز عید )را بیش از خود عید دوست دارم.شاید مثل دوست داشتن پنجشنبه باشدونفرت از روز جمعه.نمی دانم.شاید این اشتباه باشد.بگذریم. بیاد سالهای دور می افتم.لحظه ی سال تحویل.لباسهای نو.مادر پدر خواهران وبرادران.اسکناسهای 5تومانی و10تومانی .نو وتا نخورده که ارزش یکسال پول تو جیبی مارو داشت.شمردن عیدیها.سفره یپهن شده هفت سین.ماهی تنگ بلور.آینه قدیمی .قرآن خطی.سبزه های باروروتازه.پنجره یچوبی باز و به باغ دایی بوی خوش علفهای نورسیده .شکوفه ها برگها.مستی مستانه گنجشکها.لانه ی قدیمی پرستوها برسر در باغ دایی.دختر دایی ها...(که چقدر دلتنگشان شده ام...)به رخ کشیدن عیدی ها ولباسها.یکدست کت وشلوار شیری خوشگل وکفشهای قهوه ای وعمه که میگفت تو دیگه شوهر "زهرا خانوم"شده ای.ویکبار مرا به گریه انداخت.چه زود باور بودم من.من اما در آرزوی کودکی ام(شاید سال سوم دبستان)دوست داشتم زنم دختر دایی "ز" باشدونشد وروزگار او را در دامن دیگری انداخت ومرا ومرا ومرا...ای وای..... می روم دورتر.میزنم بیرون از خانه از پنج دری که انگارروزهای عید شده مثل مغازه ی آقای اصلاحی توی بازار.انواع شیرینی..باقلوا..تخمه وآجیل،پشمک والبته کلوچه ی منحصز بفرد کاشان برای روزهای عید... برگه ی آب زده ،آلبالو خشک آب زده آبزرشک و...مادر می گفت اینها رو بهتون می دم که اگه آجیل زیاد خوردید رودل نکنید.من چقدر آب زرشک رو دوست داشتم. پیش ازعید ها –یکی دو روز مانده به عید-حمام عمومی .اون روزها تک وتوکی حمام توی خونه ها پیدا می شد.خونه ی قدیمی ما سر شوره داشت اما حمام نبود.می رفتیم به حمام عمومی .نمره. ورودی همهمه یگنگ آدمهایی که بای پاکیزه شدن می آمدند.همیشه این همهمه را دوست داشته ام.فضای آکنده از بخار حمام با گرمای مطبوعش واب داغی که بدن نازک بچه ها رو قرمز می کرد. از 4سالگی آقا جون به مادر تشر زد که –این بچه باید با خودم بره حمام مرد شده واین خود فلسفه وحکایتی داشت- مردهایی که حمام را بهانه ای - برای شوخی های مردانه ولیچارها ومتلک هایی که اون روزها من ازشون چیزی سر در نمی آوردم –می کردندولابد اوفات تفریحی بود که باید گذرانده میشد. از همه جور قشری هم می امدند.حمام تمیزی بود بعنی اقاحیدر مثل شیشه یبلوری بهش می رسید. ورودی یک ظرف سبزه مزین به چراغهای کوچک چشمک زن ظرفی پر از شیرینی که البته آقا جون منواز ناخنک زدن به آون برحذر داشته بود.همه وهمه نوید می دادند که عیدی آقا حیدر محفوظ... نفس گرفته وگرم از حمامی که باندازه ی یک سال مرا تمیز میکردوآبزرشک خنکی که لیوانی 2ریال لاجرعه بالا میکشیدیم وانگار که سبک شده ایم... شب عید تا صبح خواب نبود لباسهارو بالای سرمون میگذاشتیم...وفردا صبح آغازدوباره ییک ورق از زندگی ..زندگی که مار ا می برد رو به آینده..هنوز در آغاز فصل های ساده یزندگی بودیم.هنوز دلمان صیقل محبت داشت.هنوز بذر نادانی وکینه در این دشت نریخته بودیم.هنوز تنهایی برای فرار از بودن با یک انسان ،ما را از انسانها فراری نمی داد.همنوز کاسبکارانه وطلبکارانه به زندگی نگاه نمی کردیم.هنوزآنقدر حسابگر نشده بودیم که با کمال رضایت عیدیهامان را با هم قسمت کنیم.همنوز زندگی روی دیگرش را به مانشان نداده بود. آینده آبستن حوادثی بود که تنها لذت زندگی مارا کودکیمان تشکیل میداد.هنوز بر سر سفره نشستن یک تکلف نبود.بوی زندگی بود وعطر بودن....کاش می شد همیشه در کودکی ماند...عاقل نشد..بچه بودوزندگی کرد.... روز عید در اتاق پنج دری شوری بود وغوغایی.ولوله یبچه هایی که می دویدند. دور حیااط زیر درختها یبا برگهای تازه رسته وشکوفه های سفید دنبال هم کردن.گاه میشد رقص نور را که روی مواجی آب حوض وسط خانه به سقف ایوان می افتاد را دید. ماهی های قرمز درون حوض.آب تمیزی که مثل نقره بود.(زندگی در آن روز صفی از نوروعروسک بود). سفره یپرمهر هفت سین روایت زیبایی است از زندگی دوباره امید برای فردایی زیبا .هشتن هرچه تاریکی در سال گذشته وداشتن هرچه زیبایی در سال نو... یاد ماهی های تنگ بلور می افتم.چقدر با هم رقاصی میکنند.شور عید در ذره ذره حیات پیداست.. عید برای من سوار بر موج خیال ورسیدن تا اوج لذت بود.زیبایی زندگی در روزهای عید وبیرون ریختن هرچه بذر کینه ونامهربانی مثل دلهای کودکیمان...کاش میشد این روزها هم مثل روزهای کودکی دلی داشته باشم مثل تنگ بلور....

******************************************************************

اخرین حرف ٨٩ من(لطفاحتما بخوانید)

سلام خوبید؟خوفی؟خوشید؟داره سال میاد...چندروزمونه؟...دوستان مهربانم نازنینان جوانم .توی سال جدیدبیاید مهربان باشیدباخلق ..یاد ضعیفان یتیمان ومریضان و....ای ان که بسترنرم داریدوخونه گرم داریدیاددیگران باشید...سال نو بازیه عالمه لبنخند ودلهره وشادی واضطراب تومشتون...مشتوبازمیکنید وبه هم جامی پاشین..سال نومیشه..زندگی نومیشه..دلامون تازه میشه..عشقامون درخشان میشه..چشامون پرمحبت..دستامون گرم میشه..جاده زندگی زیرپامونه جاده نه چندان هموارزندگی زیرپامونه تا مابا همدیگه هموارش کنیم وپیش بریم وپیش بریم...خدای بزرگ کمکون کن واونچه روکه خودت صلاح می دونی .برامون مقدورکن.....راستی دوستای مهربونم غنچه گل سرخودیدید..شکوفه هادید...بازشب سال نو سبزی پلو باماهی...جای بچه های خیابونی هم خالی....خدایا!سال پیش سال نسبتا خوبی بود... ازت ممنون..کمک کن تاامسا بتوانیم عاشق ترازهمیشه بامردم رفتارکینم...یادمون باش نیکی چیزیست که بیش ازهرچیزدیگرمردم راخلع سلاح می کند!.حسد ورزیدن علامت بارزبی لیاقی ست.اگرمی خواهی خوشبخت باشی..برای خوشبختی دیگران بکوش..ای هازندگی وقرآن به من یادداد...سلام عشق..سوء تفاهم زمان ..سکوت وتفاهم وخنده یک دیداردیگه دراین کره زمین...وبازم ازعشق میگم که بدون هیچ تکراری..خیلی سخته که همیشه تازه باشی وتازه بگی..ولی من بودم...وبازهم ازعشق به خداو...می گم...من یک چیز فهیدم اگرکسی دوست داری اورآزادبگذاراگرمال تو باش برمی گردد وگرنه..بدان ازاول هم مال تو نبود...دلواپسی ندارم ، تا که علی یارتون دستهای پاک این امام ، همیشه همراهتون دلواپسی وقتی میاد که اعتقاد بمیره دل آدم از روزگار بی اختیار میگیره دست علی سپردمتون ، تا بدونی دوست دارم تو دست پاک این امام از دل و جون میزارمتون

امشب را باید لمس کرد با تمام پایانش و فردا را باید نوشید با تمام آغازش !

و پایانی و آستانه ی آغازی ! و سلامی ...

سلامی به سبزی سبزه ، به سرخی سیب ،

به سپیدی سیر ، به دلپذیری سماق ،

به شیرینی سمنو به دلچسبی سنجد

و به استحکام سکه !!!

....

چند ثانیه بیشتر طول نمی کشد ،

" یا مقلب القلوب و الابصار"...

" حول حالنا الی احسن الحال"

ولی فقط برای دیدن همین چند لحظه

و شنیدن همین چند واژه چه مشتاقیم !!!

....

***************************************************************************

و سلام بر روزی که شکوفه‌ی زیبای خداوند شکوفا می‌شود

بهار نزدیک است؛ دل‌هایتان بهاری باد

بهار که می‌شود؛
نگاه کوه و دشت و صحرا، منتظر طراوت و شکفتن و رویش است.
بهار که می‌شود؛
ابرها هم گریه‌های بهاری سر می‌دهند، برای خریدن ناز زمین.
بهار که می‌شود؛
گل و شکوفه و سبزه یادشان می‌آید که هر مرگی را رستاخیزیست.
بهار که می‌شود؛
دریا آرام موج می‌زند به ساحل، تا تلنگری زده باشد به ماسه‌های سرگردان ساحل‌نشین.
بهار که می‌شود؛
پرستو باز می‌گردد، تا بسازد ویرانه‌ای که بهار گذشته ساخته بود، برای ویران شدن تا بهار آینده.
بهار که ‌می‌شود؛
آغاز می‌شود سالی که شروع کند، ورق زدن تقویم را تا پایان.
و بهار که می‌شود؛
کوه و دشت و صحرا و ابر و گل و شکوفه و دریا و پرستو و تقویم و زمین و زمان؛ چوب‌خط خود را خراش دیگری می‌دهند از گذشت یک سال دیگر تنهایی.
بهار که می‌شود؛
نوروز به یاد می‌آورد، که بهاری نیست، تا بهار آفرین نیاید.
بهار که می‌شود؛
بهار، بی بهار جان و دل، رنگ پاییز دارد.
السلام علیک یا ابا صالح المهدی (عجل الله تعالی فرجه الشریف).

******************************************
بهار که می آید، می روند؛ همه شان با هم: بال در بال. راز پرواز را می دانند، در گستره آن لاجوردی بی کران.
بهار که می آید، می رویند، همه شان با هم: جوانه در جوانه. راز رویش را می دانند، در پهندشت این سبزِ بی انتها.
بهار که می آید، جاری می شوند، همه شان با هم: قطره در قطره. راز جاری شدن را می دانند: از دل آن سنگ های سخت تا آن آب‌های آبیِ نامتناهی.
بهار که می آید: می بارند: دانه دانه...
بهار که می آید...

خدا گفت: بهار، بهانه رفتن است، بهانه رویش، بهانه جاری شدن، بهانه باریدن...پرستوها رفتند، جوانه ها روییدند، چشمه ها جاری شدند، باران‌ها باریدند،‌ تو امّا هنوز ایستاده بودی.

گفتی: «بهار که بیاید دیگر رفته‌ام، بهار بهانه رفتن است، ماندن شکوهی ندارد، آن هم پشت این سنگریزه‌های طلب، گیرم که ماندم و باز بال بال زدم: توی گِل و گذشته، توی خاک و خاطره، گیرم که بالم را هزار سال دیگر هم بسته نگاه داشتم: بال های بسته اما طعم اوج را کی خواهد چشید؟»

اینها را گفتی و آمدی تا میقات، تا آستانه بال بال زدن، امّا نپریدی! چرا؟ همه منتظر بودند پروازت را ببینند، اوج گرفتنت را و رویشت را. جاری شدنت را و باریدنت را. اوج نگرفتی، نروییدی، جاری نشدی، نباریدی. چرا؟ تو نپریدی و فرشته ها به خدا خندیدند، او امّا فقط گفت: من چیزی می دانم که شما نمی‌دانید.

سالهاست که در میقات ایستاده‌ای، بهارها می‌آیند و می‌روند و تو هنوز همانجایی، هنوز بال بال می زنی امّا بال‌هات یارایِ پرواز نیستند. بهار دوباره دارد می آید، همه منتظرند، این بار چشم هات را ببند و فقط بگو: یا محوّل الحول! حوّل حالی الی احسن الحال!
...

5 سالگی

صلیب نقره ای — Mon, 21 Feb 2011 13:25:02 GMT

به نام او ...
خیلی ساده و مختصرو کاملا تلگرافی !
خبر از این قراره :
صلیب نقره ای شش ساله شد !
درست شش سال پیش در چنین روزی صلیب نقره ای شروع بکار کرد( تقویم تاریخ !! )
... و چه دوستای گلی پیدا کردیم .
ممنون از همتون .
به امید موفقیت همه دوستان ؛
با تشکر و احترام .
از طرف :
( صلیب نقره ای)

********************************************************

http://silvercross.persianblog.ir/archive/ ـآرشیو من

**********************************************************

این روزا برزخی ام !...خیلـــــــــی خرابم ؛ داش آکل ....یه چیزائی می بینم ؛
انگــــــــــاری خوابم داش آکل !..قیصر اونروزا ،.به خونخواهی فرمون میومد ،
خود فرمون شده ام من گلی امروزداش آکل ....اونیکه اون قدیما ؛
یه تهرونو ســــــــیاه میکرد ؛سرچهارراه شده امـــــــــروز :حاجــــــــــی فیروز ؛ داش آکل !آدما مشتی بودن ؛نا کس و نا لوطی نبود ؛ولـــــــــــی امروز لوطی بازی ؛توی قصه س داش آکل !زیر بازارچه تا چارسوق و سنگلج
اسم تو ؛ تو همه جا ورد زبون بود :داش آکل .پای هم آدما وامیستادن و مشتی بودن .معرفت تو رفقا ،خیلی کلـــــــــــــــــــــون بود ،داش آکـــــــــــــــــــــــــــــــــل .اونروزا سید ما ،واسه خودش قدرتی بود ؛حالا قدرت شده : پول و سکه و زر ! داش آ کل .مرد و مردونگی وجدی نگیر که قصه بود !توی طوقــــــــــــــــــــیتو گوزنــــــــــــــــــــــهاتوی قیصــــــــــــــــــــر،داش آکــــــــــــــــــــــل .
**************************************************************

حرف دل با علی ابن موسی الرضا ...

چند لحظه بیشتر تا اذان صبح باقی نیست. صحن خلوته خلوت خلوت .

یه زائر تنها نجوا می کنه ، یکی دیگه هم یه گوشه نماز می خونه ، نسیم خنک همه فضای صحن را به هم وصل می کنه .

عطر نماز با ذکر و نجوا که با هم مخلوط می شه ، یه صدایی صدای گریه ای ، نه ، ناله ای بلند می شه. همون جا نشسته ، سرش پایینه ، خودشه .

دل ، یه دل خسته ، یه دل شکسته ، غریب و تنها شروع می کنه به حرف زدن . صدای ناله اون توی صحن خلوت می پیچه .

( آره ، می دونم که بین همه دل ها من از همه سیاه ترم ، پوسیده ترم ، از بی آبرویی خجالت می کشم سرم را بالا بگیرم . می دونم خیلی حقیرتر از اون هستم که باهات حرف بزنم. جسارت کردم و اومدم پیشت . می دونم خیلی بزرگی ، مهربونی ، پر از رحمتی و به حرف های من گوش می دی. همین قدر برای من کافیه . دیگه داشتم خفه می شدم ، این تنها راهی بود که داشتم . تو من را خوب می شناسی . واسه همین مطمئنم نمی تونم بهت دروغ بگم. یادته وقتی به دنیا اومدم چقدر قرمز و قشنگ بودم .

خدا بهم گفت : دل تو مال منه ، تو پاکی ، پر از نوری ، مطهری ، مقدسی . برو و همه را به یاد من بینداز . برو و مواظب عقل ، گوش ، چشم ، زبان و دست و ... باش . برونگهبان حرم باش . وقتی رفتم صدام زد و گفت : دل ! یادت نره ، وقتی بر می گردی باید پر از عشق باشی . فقط عشق .

من شاد بودم ، قرمز بودم ، به همه می گفتم دوستتون دارم . به همه می گفتم بفرمایید بیایید تو . روزها یک به یک برای من می گذشت . اما انگار خوشی ها دوام نداشت . یک روز یک دسته مهمان اومدند . نمی دونستم کی اند و چی اند . باهاشون دوست شدم . اون ها مریض بودند . اما من مواظبشون نبودم . با دست های کثیفشون روی دیوارام یادگاری می نوشتند . هر روز که می گذشت مهمان ها سیاه تر و کثیف تر می شدند . مهمانی ها ادامه داشت . کم کم من هم مریض شدم . دور و برم پر شد از دلهای مریض . کاشکی می دونستم این مهمان ها از کجا می یان و چرا مریض اند . اصلاً نمی دونم چرا اومدند توی حریم من . توی حریم پاک خدا .

دل های سلیم بهم گفتند پرهیز کن . گفتم اشکال نداره ، خودم خوب می شم . حالم بدتر شد . بدی ها اومدند تو و در را پشت سر خودشون بستند . همه درها را بستند . قفلشون کردند . کلید اون را پیدا نکردم . یادته گفته بودی اگه نیکوکار باشم ، اگه همه را دوست داشته باشم ، اگه به کسی اخم نکنم ، خدا من را دوست داره . اما من یادم رفت . وای به حالم که همه دل ها را از خودم رنجوندم .. وای به حال من که خودم را اسیر کردم . هر روز سیاه تر می شدم ، ناخوش تر می شدم ، دردم می گرفت ، اما به فکر خودم نبودم ، به فکر هیچ کس دیگر هم نبودم .

یه شب خواب خدا را دیدم ، اومده بود سراغم . بهم گفت : دل! داری چیکار می کنی ؟ تو مال منی . من دوست دارم . کجا داری می ری ؟ مگه نمی خوای یه روز برگردی ؟ یه نگاه به خودت بنداز ، تو که اینطوری نبودی . چرا به خودت سر نمی زنی ؟

ز خواب بیدار شدم . گرفته شدم . دلم برای خودم سوخت . یاد قدیم ها افتادم . گفتم بر می گردم . اما دست و پام گیر بود . زنجیرم کرده بودند . قفل ها آهنی بود و سنگین . من کلید نداشتم . یاد دسته کلید افتادم . همون دسته کلید که خدا گفته بود هروقت قفل شدی با کلیدهای اون قفل ها را با کن . اما من گمش کرده بودم ، من دسته کلیدهام را فروخته بودم . باید یه کاری می کردم . رفتم سراغ چشم . بهش گفتم : بسه دیگه ، دیگه نمی خوام باهات باشم . خواهش می کنم هر چیزی را نبین . بهم پوزخند زد و گفت : دل بیچاره! دیگه دیره . اون ها سیاهت کردند . بهت قفل زدند . حالام که رهات کردند . دیگه دیر شده . تو تنها موندی!

بغض کردم . رفتم پیش گوش . صدام را نمی شنید . هر چی فریاد زدم نشنید . داد زدم : گوش بسه دیگه . نمی خوام بشنوم . بهم گفت : خیلی گوش خراش شدی . حرف نزن . عصبانی شدم .

رفتم پیش زبان . کر شدم ، یه لحظه استراحت نمی کرد. گفتم : زبون می شه ساکت باشی ؟ بسه دیگه ، چقدر دروغ می گی ، غیبت نکن ، جواب خدا را چی می خوای بدی ؟ بهم گفت : تو اگه بیل زنی ، زمین خودت را شخم بزن . یه نگاه به خودت بنداز . پر از کینه ای ، پر از نفاق ، بخیلی ، حسودی و ... . گفتم : بیهوده نگو ، مؤدب باش . گفت : من را نصیحت نکن ، افسار من دیگه دست تو نیست . درمانده شدم .

رفتم پیش دست . بهش گفتم : تو با من باش ، دزدی نکن ، خیر باش ، نیکی کن ، صدقه بده. گفت : بهت نمی یاد . من کار خوب بلد نیستم . گفتم : خدا دوستت داره ، بیا و برگرد ، بدی ها را بگذار کنار . گفت : من بد نیستم . هر کاری کردم ، من نبودم . تو بودی ، تو کردی .

کسی باهام نبود . ترک خوردم . شکستم . باهاشون قهر کردم . با خودم و خدا هم .

گفتم : خدا! اگه من را دوست داشتی اینجا نمی فرستادیم . سر راهم دوستای خوب می گذاشتی . منتظرم می موندی.

صدایی گفت : من بودم ، من گفتم . تو ندیدی ، تو نشنیدی ، تو نخواستی .

توجه نکردم . رفتم توی سطل پر از روغن سیاه ، پر از کثیفی ، پر از لجن . دیگه پیشه ام شده بود مردم آزاری . صبح به صبح می رفتم قفل و زنجیر برای خودم می خریدم و شب به شب می شمردمشون .

اما من تنها نبودم . کنار من و قلب های مریض ، اون دورترها قلب های دیگه ای هم بود ، قلب های قرمز و سالم ، قلب های پاک . اون ها را که می دیدم حسودیم می شد . می خواستم اون ها هم مریض بشند . رفتم سراغشون ، بهشون سنگ زدم ، اذیتشون کردم ... اما اون ها بهم لبخند می زدند .

چی شنیدم ؟ اون ها گفتند : من را دوست دارند . مدت ها بود این حرف ها را نشنیده بودم . عشق ...

وای ، من با خودم چیکار کرده بودم ؟ چی بودم ، چی شدم ؟

می شنیدم خدا هم بهم می گفت : دل برگرد . روح پاک من برگرد . سفید برگرد . تو خوشبویی . رنگ ایمانی . برگرد .

زنگ زده بودم . گفتم : آخه چطوری ؟ با چه رویی ؟

قلب های سلیم بهم گفتند : تو دسته کلیدت را گم کردی اما شاه کلید که هست . شاه کلید را بگیر و قفلت را باز کن . شاه کلید را که گرفتم ، توش عکس یه گنبد بود ، یه گنبد زرد ، یه پنجره فولاد ، یه عالمه دخیل و یه صدا ...! که می گفت : تو یه زائری! برو .

این شد که بارم را بستم اومدم اینجا . شاه کلید من! امام مهربون من! می دونم که صدام را می شنوی . خیلی شرمنده ام . نمی تونم سرم را بالا بگیرم . ببین چطور تنها شدم . من موندم با این قفل های سرد و آهنی . گفته بودی به همه یه جور نگاه می کنی . گفته بودی اگه دلت شکست ، گریه ات گرفت ، مطمئن باش من باهاتم . حالا خیلی آرومم . چون می دونم دیگه تنها نیستم . تو با منی . حرفام دیگه تموم شده . فقط ته حرفم می خوام بگم : بیا ، حساب من اینه . حالا تو را به خدا ، به حق همه دل های پاک ، ضامنم بشو . قول می دم دیگه شرمندتون نکنم . قول می دم دیگه هر کسی را وارد حرم امن خدا نکنم . قفلام که باز بشه ، سیاهی های صورتم که بره ، پاک که شدم ، فقط می شم خونه عشق ...

امام من! رئوف من! کلید همه قفل های بسته من! اگه قفل پاهام را باز کنی تا آخر عمر غلامتم . )

توی همین حال و هوا بود که دل خوابش برد . توی صحن دیگه هیچ کس نبود . فقط دل بود . دل مجروح .

شاه کلید اومد . همون امام رئوف . اومد همه قفل هاشو باز کرد . دستی به سر و روش کشید . پاک و تمیزش کرد . پیش خدا براش دعا کرد . خیلی دعا کرد .

صدای اذان توی صحن پیچید : الله اکبر ، الله اکبر.

دل یهو از خواب بیدار شد . سبک شده بود . خالی شده بود . دیگه قفلی به پاش نبود . صورتش پاک و پر از نور شده بود . از شادی گریه اش گرفت . یه نگاه به گنبد طلایی انداخت .

گفت : امام رضا! امام رضا! حقا که شاه کلیدی . شاه کلید همه قفل ها . برای همه دل ها . قول می دم از این به بعد خیلی مواظب خودم باشم . قول می دم امانت دار خوبی باشم .

صدا اومد :اشهد ان محمداَ رسول الله ... دل ساکت شد . با تمام وجودش فریاد زد : درود باد بر پیامبر و خاندان پاک و مطهر او ...........

اگر آن ضامن آهو بدست آرد دل ما را

به چشم آهویش بخشم همه دار و ندارم را

در جوار امام مهربانی ها اباالحسن الرئوف دعاگویتان هستم.

یاحق

**********************************************************

رضا جان… شما چه کرده ای با این دل ما… پدرم از پدرش و پدرش از اجدادم همه می گفتند ما همه چیز وجودمان از رضاست… چه حکایتی است که تمام نسل ما مدیون توست آقا… فیض الله جاری است در وجود شما… به قدمت قدیم ترین ممکنات و عظیم ترین حادثات… ما چه چیزی را نگاه کنیم که توقیع تو زیر فرمان اعطایش نباشد… آری… آقا تو در وجود ما چه کرده ای… پدرم اگر صد پسر داشت… روی هر کدام اسم شما را می گذاشت… علیرضا، حمیدرضا و … این چه رازی است و چه جذبه ای است که در حقیقت ما ریشه کرده است… شکوه عشق تو را نه من ، نه هیچ کس دیگری نمی تواند منکر شود… اگر سرمان بلند است به خاطر بلندی مناره های توست… و اگر سینه مان فراخ است از عطر پیچیده تو در صحن های حرم است… به باد صبا بگویید سحرها حرم آقا نیاید که شرمنده می شود… در جایی که امام عصر به نماز ایستاده است کسی سراغ باد صبا را نمی گیرد… مشک و عود و عنبر گدای عطر ضریحت هستند و… گویی حرمت دریای حیات است… و ما ماهی های افتاده بر خشکی… بر روی خاک گرفتاری ها به جان دادن مشغولیم و شمایی که با طلبت ماهی قرمز وجود ما را به بحر معرفتت دعوت می کنی… نفسمان گرفته آقا… ماهی کوچک غلطان بر خاکت را نجات بده…

دلم

صلیب نقره ای — Sun, 06 Feb 2011 17:22:44 GMT

این روزها بهانه های نوشتن چه کودکانه مرا به بازی می گیرند
این روزها بهانه ام گنجشکان گرسنه اند و حجوم باد
این روزها بهانه ام دورنمای توست و غروب خورشید
آخ از این روزها
از این روزها
که تو در رنگ چشمانم گم می شوی
و من همچون کودکی معصومانه می گریم
و تو با اشهایم راحی سردی لبانم می شوی
...
آخ از این روزها که من غریبانه در رویاهایم گم می شوم
و صبحگاهان با امید نامت بیدار می شوم
و خوابت را نقاشی می کنم

نمی دانم می توانم تاب بیاورم یا نه !
نمی دانم وعده دیدار نزدیک است یا نه !
نمی دانم رویاهایم صادق اند یا نه !

نمی دانمهایم مرا در مردابهای سرد پاییزی گم می کنند
و مرا با تو تنها می گذارند
تو یی که
تویی که جا ماندی در من
تویی که ریشه دواندی در من
تویی که که تمامیتت معنا شدی در من

باور کن ...
حرفهایم را باور کن...
نوشته هایم را باور کن...
آمدنم را باور کن.

که چیزی غریب مرا به سوی تو می آورد
مرا وعده دیدارت است
مرا مژده چشمانت است

تو را قسم می دهم
به هر آنچه مقدس می خوانی
که برای یکبار هم که شده
لحظه ای با من باش
لحظه ای باش و به من بیاموز که
می توان سیلی های باد را تحمل کرد
که می شود نگاه غریبه ها را تحمل کرد
که می شود ماند و ناله نکرد
که می شود عشق را اعتراف کرد
که می شود گفت
و
بگو

بگو که مسیح من اشتباه نمی کند
بگو که دیگر جای میخها بر دستناش درد نمی کند
بگو که از آسمانها برایم فرشته وار دعا می خواند
بگو که اتاقم را از تجاوز تنهایی دور می دارد
بگو که مرا می بخشد به تو
به تویی که هنوز معصومانه از دوردستها می نگری به من
منی که هنوز کم دارم تو را
...
...
می بینی !
حرفهایم تمامی ندارد
پس نقطه ای نمی گذارم بر پایانش

*******************************************

امروز، چون دیروز و دیروزهایش به یادت بودم. به یاد آن همه خنده که با بسته شدن دفتر زندگی ات از ما دریغ شد. به یاد آن همه بغض که بر دیوار خانه ات میخکوب شد، آن همه درد که در اشک های فروخورده ام غلطید و بر زمین خاکی بین من و تو جاری شد. به یاد آن شب های بدور از مهتاب، که ستاره هایش را شمردیم. به یاد آرامشی که فقط در کنار تو مفهوم داشت و به یاد دوران خفتن فرشته. آن روزها که تو بودی و نمی توانستی باشی. تو نفس می کشیدی و نمی توانستی نفس بکشی . دلت پر ابر بود و نمی توانستی قطره ای از اشک هایت را تسلای دردهایت کنی و چه غم بار بود رحلت تو . آری، چه ناباورانه بود کوچ تو . همچو یاکریمی که نشانی بر خوشبختی ما بودی، ناگاه پر کشیدی و رفتی. پس امروز به یاد هیچ چیز نبودم مگر تو . دیری است دریافته ام قصه بی کسی ام دیرین است... چقدر شکستیم اما نه به اندازه قلب بی تپش تو...

آخر من که به راز و نیازهایت خو کرده بودم...

به یاد آن روزها افتادم . آن روزها که خنده مان را در پس چمدان سوغاتی هایت، پشت آن همه اسپند دود شده جا گذاشتیم. چمدانی که متبرک به سرزمین نور بود و متبرک تر به وجود مقدست. چه تلخ که همه چیز را در همان چمدان گذاشتی و رفتی و چه تلخ که همه ما را در سیاه چال زندگی رها کردی و رفتی . آخر ما گناهکار بودیم، اما گناهمان انقدر بزرگ نبود که مستوجب کیفری چنین سترگ گردیم و من امروز به یاد از دست رفتنت می گریم و قلبم را به تو هدیه می کنم که شاید لحظه ای مرا یاد کنی...

***************************************

امشب دلم در کنج این خلوت پر همهمه

در پس آزادی اشک ها

در خفا و خفقان ترس از عشق

باز هم به بارش باران فکر می کند

باز هم به آسمان پر شهاب می اندیشد

و باز هم در امید افقی زرد زرد چشم به خوشید تابان می دوزد

به این امید که روزی همه چیز بارانی باشد

به این امید که شامگاهان همه پر فروغ باشد

و به این امید که درختان تلاوتی سبز بر آیات خداوند داشته باشند.

امروزم را بهترین روز می دانم و فردایم را بهتر از امروز.

بیایید با هم بگوییم که ما زنده ایم . عاشقیم و این دو در کنار یکدیگر معنا پیدا می کنند.

بیایید بی هیچ ترسی از برملا شدن اسرار عشقمان بگوییم ما عاشق هستیم . حال این عشق به هر چیز و هر کس می تواند باشد . و همه اینها در پیمودن مسیر رسیدن به محبوب حقیقی به ما یاری می رسانند. و تا عاشق زمینی نباشیم به درگاه ملکوت راه پیدا نخواهیم کرد.

و هیچ کس نمی تواند مرا از رسیدن به محبوب حقیقی بازدارد . آری من امروزها و فرداهایم را عاشقانه سپری می کنم که پروردگارم ، گوهر وجودم را به عشق زینت داده است.

***************************************

سایه ای
در تاریکی اتاق
بر دیوار خاطره ها
طعم بوسه آخر معشوقش را حک می کند
و کنج این خلوتگاه
دختری
تیر خاطراتش را با کمان نگاهش به سوی دیوار سوق می دهد
سایه این نگاه را می شناسد
این چشمان خمار
لذت نئشگی بعد از دیدار را
برای یک عمر برایش به یادگار گذاشت
اکنون از پس این فاصله ها
سایه می خواهد دختر را در آغوش بگیرد
می خواهد بگوید حضور بی جسمش هر روز بر این دیوار می رقصد
و با ریتم هق هق گریه اش زیباترینها را می سراید
می خواهد بگوید
گرچه صلیب خاطراتشان
با روشنایی چراغ محو می شود
ولی هلال نگاهشان
در آسمان زندگی جاودان می ماند .

یا ضامن آهو

صلیب نقره ای — Sun, 30 Jan 2011 20:30:57 GMT

امام رضا.امام رضا.امام رضای مهربان

وقتی دل من میگیره زیرفشارغصه ها

جزتوپناهی ندارم.جزحرمت برم کجا

تابچه آهوی دلم به دام زلفش اسیره

هیچ کسی نمی تونه منوازدست اقابگیره

ازکوچکی تابه حالا همیشه گفتن برامون

کسی رو رد نمیکنه از درخونش اقا مون

مسیحی روشفا میده یهودی رودوامی ده

امشب گمونم به ماها برات کربلا می ده

پنجره فولاد رضا برات کربلا می ده

هرکسی کربلا می ره ازحرم رضا میره

آهوی سرگردونتم اقا بلا گردونتم

یه باردیگه راهم بده هرچی باشه مهمونتم

دلم میخوادهرچی دارم نذرامام رضا کنم

دار وندارمو یه روز به راه اون فدا کنم

دلم میخوادهرچی دارم دونه و گندم بخرم

با چشم گریون اقاجون رزق کبوترا کنم

دلم میخواد روبروی گنبد زردت بشینم

شب تاسحر گریه کنم روضه مادربخونم

یکی نبود تواین کوچه به مادرم کمک کنه

اشک حسینو بگیره به خواهرم کمک کنه

دوست دارم صدات کنم.توهم منوصدا کنی

دوست دارم نگات کنم توهم منو نگا کنی

قربون صفات برم ازراه دوری اومدم

جای دوری نمی ره اگه به من نگاه کنی

دل من زندونیه.تویی که تنها می تونی

قفس رو وا کنی پرنده رو رها کنی

تو غریبی منم غریب تنها. چی میشه

این دل غریبه رو با خودت آشنا کنی

دلمو گره زدم به پنجرت دارم میرم

دوست دارم تا من بیام اون گره ها روواکنی

قربون کبوترای حرمت امام رضا

قربون این همه لطف و کرمت امام رضا

تو گفتی هر کی بیاد به پابوسم امام رضا

روز رستاخیزبه دادش می رسم امام رضا

میشه کنج حرمت گوشه قلب من باشه

میشه قلب منو مثل گنبدت طلا کنی

تو رئوفی. پیش تو شاه و گدا فرق نداره

حاجتش روا می شه هر کی به تو رو بیاره (به امید دیدار)

****************************************

دوباره آمده ام تا دوباره در بزنم

دوباره آمده ام تا دوباره در بزنم
کبوترانه در این آستانه پر بزنم
به نا امیدی از این در نمیروم هرگز
اگر جواب نگیرم دوباره دربزنم
خدا مرا به حقیقت ولی شناس کند
که حلقه بر در این خانه بیشتر بزنم
سواد نامۀ من رنگ صبح خواهد داشت
شبی که بوسه بر این چشمۀ سحر بزنم
بیاد غربت تو عهد کرده ام با خود
که لاله باشم و صد باغ بر جگر بزنم
خدا ی را کمی ای زائران درنگ کنید
که خاک پای شما را به چشم تر بزنم
بمن هر آنچه که بخشیده اند توفیق است
مبادآنکه دم از دولت هنر بزنم
اگرچه خارم و نسبت بگل ندارم باز
خوشم که گاه گداری بباغ سر بزنم
اگر شمیمی از این بوستان بمن برسد
معاشران بخدا تاج گل بسر بزنم
من آشنای همین درگهم ، خدا نکند
که رو به غیر کنم یا دری دگر بزنم
صفای تربیت باغبان ، حرامم باد
که در مجاورت گل دم از سفر بزنم
اگر چه غرق گناهم سفینه ام اینجاست
مراد و قبله ام اینجا مدینه ام اینحاست
******************************************************

آمدم ای شاه پناهم بده *** خط امانی ز گناهم بده

ای حرمت ملجأ درماندگان *** دور مران از در و راهم بده

لایق وصل تو که من نیستم *** اذن به یک لحظه نگاهم بده

لشگر شیطان به کمین من است *** بی کسم ای شاه پناهم بده

در شب اول که به قبرم نهند *** نور بدان شام سیاهم بده

ای که عطابخش همه عالمی *** جمله حاجات مرا هم بده

***********************************

فرشته ها با بالهای خویش، مزارت را غبارروبی می کنند. آسمانیان حسرت آمدن به زمین و برخورداری از زیارت بارگاهت را دارند.
بهشتیان می دانند که قطعه ای از جایگاه آنان، سرزمینی در خراسان است و من که عاشق آن مولایم، مویه کنان التماس شفاعت از درگاهت را دارم، ای انیس نفوس! ای شمس توس! ای مهربانی ملموس! ای دانشور مخصوص! ای کرم و بزرگواری محسوس! مرا که تشنه باران بخشش و فضل و نگاه تو هستم، بی پناه مگذار! مرا که غرق گناهم هدایت فرما و دستگیری کن! مدد نما تا جسمم از زندان جهل و غفلت رها شود و رونق ایمان در جانم جلوه گر گردد !
یا معین الضعفا! زبانم ناتوان تر از آن است که به مدح تو برخیزد، و قلم در به در، در کوچه ها و خیابانهای ادب و هنر، در پی یافتن واژگانی شایسته است تا آنها را به زیبایی بیاراید و نزد تو بیاورد.ای سلطان سریر ارتضا! ای مولای خجسته ما! ای محبوب حضرت خدا! ای گل والا! ای بی همتا! ای شفیع روز جزا! اینک این تویی و این دلهای مشتاق ما! این لطف و کرم توست و این دستهای تمنای ما! این جا مشهد است و ما سر آن داریم که شاهد برترین جودهای وجود خورشیدی تو باشیم! ای آفتاب! گرمای لطف و محبت خویش را از سرما، برمگیر

اى على موسى الرضا! ای پاکمرد یثربى، در توس خوابیده! من تو را بیدار مى دانم.

زنده تر، روشن تر از خورشید عالم تاب

از فروغ و فرّ و شور زندگى سرشار مى دانم

گر چه پندارند: دیرى هست، همچون قطره ها در خاک

رفته اى در ژرفناى خواب

لیکن اى پاکیزه باران بهشت! اى روح! اى روشناى آب!

من تو را بیدار ابرى پاک و رحمت بار مى داند

اى (چو بختم) خفته در آن تنگناى زادگاهم توس!

ـ (در کنار دون تبهکارى که شیر پیر پاک آیین، پدرتآن روح رحمان را به زندان کشت) ـ

من تو را بیدارتر از روح و راح صبح، با آن طرّه زرتار مى دانم

من تو را بى هیچ تردیدى (که دلها را کند تاریک)

زنده تر، تابنده تر از هر چه خورشید است، در هر کهکشانى، دور یا نزدیک،

خواه پیدا، خواه پوشیده

در نهان تر پرده اسرار مى دانم

با هزارى و دوصد، بل بیشتر، عمرت،

اى جوانى و جوان جاودان، اى پور پاینده!
مهربان خورشید تابنده!

این غمین همشهرى پیرت،

این غریبِ مُلکِ رى، دور از تو دلگیرت،

با تو دارد حاجتى، دَردى که بى شک از تو پنهان نیست،

وز تو جوید (در نهانى) راه و درمانى.

جاودان جان جهان! خورشید عالم تاب!

این غمین همشهرى پیر غریبت را، دلش تاریک تر از خاک،

یا على موسى الرضا! دریاب.

چون پدرت، این خسته دل زندانىِ دَردى روان کُش را،

یا على موسى الرضا! دریاب، درمان بخش.یا على موسى الرضا! دریاب.

من دست خالی آمدم ، دست من و دامان تو

سرتا به پا درد و غمم، درد من و درمان تو

تو هر چه خوبی من بدم ، بیهوده بر هر در زدم

آخر به این در آمدم ،باشم کنار خوان تو

من از هر دررانده ام ، من رانده ی وامانده ام

یا خوانده یا نا خوانده ام ،اکنون منم مهمان تو

پای من از ره خسته شد، بال و پرم بشکسته شد

هر در به رویم بسته شد، جز درگه احسان تو

گفتم منم در می زنم ،گفتی به تو سر می زنم

من هم مکرر می زنم ،کو عهد و کو پیمان تو؟

سوی تو رو آورده ام، ای خم سبو آورده ام

من آبرو آورده ام، کو لطف بی پایان تو؟

حال من گوشه نشین، با گوشه ی چشمی ببین

جز سایه ی پر مهرتان، جایی ندارم جان تو

من خدمتی ننموده ام، دانم بسی آلوده ام

اما به عمری بوده ام، چون خار در بستان تو