صلیب نقره ای

این روزها بهانه های نوشتن چه کودکانه مرا به بازی می گیرند
این روزها بهانه ام گنجشکان گرسنه اند و حجوم باد
این روزها بهانه ام دورنمای توست و غروب خورشید
آخ از این روزها
از این روزها
که تو در رنگ چشمانم گم می شوی
و من همچون کودکی معصومانه می گریم
و تو با اشهایم راحی سردی لبانم می شوی
...
آخ از این روزها که من غریبانه در رویاهایم گم می شوم
و صبحگاهان با امید نامت بیدار می شوم
و خوابت را نقاشی می کنم

نمی دانم می توانم تاب بیاورم یا نه !
نمی دانم وعده دیدار نزدیک است یا نه !
نمی دانم رویاهایم صادق اند یا نه !

نمی دانمهایم مرا در مردابهای سرد پاییزی گم می کنند
و مرا با تو تنها می گذارند
تو یی که
تویی که جا ماندی در من
تویی که ریشه دواندی در من
تویی که که تمامیتت معنا شدی در من

باور کن ...
حرفهایم را باور کن...
نوشته هایم را باور کن...
آمدنم را باور کن.

که چیزی غریب مرا به سوی تو می آورد
مرا وعده دیدارت است
مرا مژده چشمانت است

تو را قسم می دهم
به هر آنچه مقدس می خوانی
که برای یکبار هم که شده
لحظه ای با من باش
لحظه ای باش و به من بیاموز که
می توان سیلی های باد را تحمل کرد
که می شود نگاه غریبه ها را تحمل کرد
که می شود ماند و ناله نکرد
که می شود عشق را اعتراف کرد
که می شود گفت
و
بگو

بگو که مسیح من اشتباه نمی کند
بگو که دیگر جای میخها بر دستناش درد نمی کند
بگو که از آسمانها برایم فرشته وار دعا می خواند
بگو که اتاقم را از تجاوز تنهایی دور می دارد
بگو که مرا می بخشد به تو
به تویی که هنوز معصومانه از دوردستها می نگری به من
منی که هنوز کم دارم تو را
...
...
می بینی !
حرفهایم تمامی ندارد
پس نقطه ای نمی گذارم بر پایانش

*******************************************

امروز، چون دیروز و دیروزهایش به یادت بودم. به یاد آن همه خنده که با بسته شدن دفتر زندگی ات از ما دریغ شد. به یاد آن همه بغض که بر دیوار خانه ات میخکوب شد، آن همه درد که در اشک های فروخورده ام غلطید و بر زمین خاکی بین من و تو جاری شد. به یاد آن شب های بدور از مهتاب، که ستاره هایش را شمردیم. به یاد آرامشی که فقط در کنار تو مفهوم داشت و به یاد دوران خفتن فرشته. آن روزها که تو بودی و نمی توانستی باشی. تو نفس می کشیدی و نمی توانستی نفس بکشی . دلت پر ابر بود و نمی توانستی قطره ای از اشک هایت را تسلای دردهایت کنی و چه غم بار بود رحلت تو . آری، چه ناباورانه بود کوچ تو . همچو یاکریمی که نشانی بر خوشبختی ما بودی، ناگاه پر کشیدی و رفتی. پس  امروز به یاد هیچ چیز نبودم مگر تو . دیری است دریافته ام قصه بی کسی ام  دیرین است... چقدر  شکستیم اما نه به اندازه قلب بی تپش تو...

آخر من که به راز و نیازهایت خو کرده بودم...

 به یاد آن روزها  افتادم . آن روزها که خنده مان را در پس چمدان سوغاتی هایت، پشت آن همه اسپند دود شده جا گذاشتیم. چمدانی که متبرک به سرزمین نور بود و متبرک تر به وجود مقدست.  چه تلخ که همه چیز را در همان چمدان گذاشتی و رفتی  و چه تلخ که همه ما را در سیاه چال زندگی رها کردی و رفتی . آخر ما گناهکار بودیم، اما گناهمان انقدر بزرگ نبود که مستوجب کیفری چنین سترگ گردیم و من امروز به یاد  از دست رفتنت می گریم و قلبم را به تو هدیه می کنم که شاید لحظه ای مرا یاد کنی...

***************************************