صلیب نقره ای

صلیب نقره ای

 

گفته بودی می شوی شمع فروزانم چه شد؟

گفته بودی  می شوی ماه شب تارم چه شد؟

گفته بودی می شوی مرحم به زخمهايم چه شد؟

گفته بودی راز دل با من بگو فاشش نکن!

گفته بودی رازما راز دل است اخر چه شد؟

گفته بودی مهرخوبان می شوم آخر چه شد؟

گفته بودی مرا مرحم می شوی در زخم دل

اشک ريختم ناله کردم زخم دل سامان نشد

عهد بستی که مرا مرد سهرت می کنی

امدم در باغ وگلزارت نگهبانت چه شد؟

گفته بودی محرم رازم شوی آخر چه شد؟

                                  اشک ريختم ناله کردم زخم دل سامان نشد

دوباره منتظزم انتظار می کشدم

شکوه فصل دروغ بهار می کشدم

و ترس کنج غزل پابه پای من ماندست

وهرچه سايه بيد وچنار می کشدم

کوير تشنه چشم دوباره نمناک است

دلم گرفته خدايا کسی نمی فهمد

خيال ممتد شبهای تار می کشدم

وخواستم بگريزم دوباره از فکرت

ولی قصور تابوت و دار می کشدم

و کاش مثل گذشته فقط خودت بودی

ورسم شاعر کان را کمی بلد بودی

چه شاعرانه نوشتی که عاشقی است

چه فايده که ندارد دگر غزل سودی

وعادلانه نبود که دير فهميدی

فقط برای غزلهای من تو معبودی

خرافه های  جديدت شگون ندارد اه...

                                                       مرا ونام خودت را به ننگ آلودی

                                                              

                                                                        صليب نقره ای

نویسنده : صلیب نقره ای : ۸:۳۳ ‎ب.ظ ; ۱۳۸٤/۳/٩
Comments پيام هاي ديگران      لینک دائم