صلیب نقره ای

هفت ارديبهشت بود ..هوا باروني بود...ساعت 6 صبح طرف صبح

يک نوزاد بدنيا امد...اول اين نوزاد به خاطر رنگ پوست سفيد و زياد

 تپ ومپل بود اسم يوسف گذاشت ...بعد اسم تغيير کرد...روزها مي

گذشت اين يوسف يا همان صليب نقره اي...توي يک خانواده معرفه

اين صليب ما بدنيا امدان يوسف ما بچگي اش دوست داشت ..چون

 همه چيزي پاک بودند و دوست داشتني...ان توي کوچکي هم ادم

چه خوب وبد دوست داشت...ان خيلي دوست داشت هم چيز مثل

 ان زمان باقي بماندوبزرگ نشود...تنها به خاطر بزرگ مي شد که

بايد بزرگ مي شد...وهرچي بزرگ تر مي شد مي ديد ادم ويکجور

ديگري وتازه با خدا خودش بيشتر اشنا مي شد...خدايي که وقتي

بچگي مي دونست هر وقت مامانش اذيت کند بهش مي گفت خدا

دوست ندار...ارام بود با ساکت وخجالتي...يک محل بود ويک يوسف

 که به خاطر خجالتي بوده انش وسادگي بچه محل سعي مي

کردند اذيت کند...ولي ان هميشه سعي مي کرد بي تفاوت

باش...ان از بچگي هر وقت دلش مي گرفت با خدايش درد دل می

 کرد و دفترچه دردل هميشه زير تخت خود مخفي مي کرد...يوسف

بايد بزرگ مي شد ...مجبور بود بزرگ شد و وقت مدرسه بودبايد می

 رفت تا بزرگ شود ويک جور از بچگي در بيايد ولي هنوز ان چيزها

که توي کودکي توي دلش مي خواست برسه هم نرسيدبود..

یوسف ورفت پشت ميز چوبي نشست و بزرگ شد...بزرگ شد والان

 دانشجو هست ولی حالا یوسف ما خسته شده ازهم چیزی از

نامرده ها خسته شده...ازدست بعضی خسته شده...خدا چرا

همیشه این اتفاق برای اون باید بیافتد مگر ان چکار کرده...که

همیشه توی روزگار کسی می خواهد اذیت کند چرا یکبارهم خدا به

 این یوسف ما کمک نمی کنی...روزهای زیاد یادم که غصه کم بود

ولی روزهای زیاد یادم روزگار قهر واشتی باعت می شد خنده بر

لبای ان قدغن بش ان با یوسف شرط صداقت می بست و ولی

همیشه کلمه صداقت لجن مال می کرد...خدا یادت من چیه از تو

خواست تحمل...پس چرا ندادحال امد همون جا ایستم که ازتفاضا

 کمک کرد وقول می دهم که قلب دیگه به کسی قلب ندهم ..خدای

یاد هست ولی حیف از وقت گذلشت و برای او انسانیت صبحت

کردم...بعض گرفتم چرا باران قطره جاری نمیشه...دلم از بس سفید

ازکسی کنیه ندارم چرا تو خدا یک خواست براورده نکردانقدر بعض