صلیب نقره ای

دلم برای نوشتن تنگ شد...!!با ان که چند روز از اخرين نوشتم نمی گذرد.. می خوام باز بنويسم حتی اگه از ناراحتی هام بنويسم ....

نمی دانم چراهنوز قلبم  پرازصبحت نگفتن هاست ومالامال ازترانه نشنيدن ها....

اکنون نشسته ام وبه تنها چيزی که فکر می کنم تويی ونه هيچ غيری...!خيلی مسخره توی اين

هفته تولدم بود همه سعی می کردن من شاد نگه دارند ولی من هرگز ازته دل نخنديدم...برام جشن گرفتند ولی من هر لحظه به فکر توبودم و بس...!

من هستم وخيال تو وخيال تو وچشمانی پر ازاشک وقلبی پر از رشک

به تو که می انديشم وبه خيال تو که می افتم سرتاسر وجودم رااحساس مبهم از يک تنهايی مفرط

در بر می گيرد...احساسی که می دانم دير يا زود بايد با ان دقيقه ها وثانيه های رنج باری را

سپرس کنم!کاش ان روزها هرگز نمی امد...!تو که خودت می دانی که من تحمل نبودنت را ندارم

نديدنت را نداشتت را ندارم...تو که می خوب می دانی من بی تاب تر از انم اين تحمل کنم....!

کاش می توانستم قلبم را درشيشه ای بلورين نهم وپيش کش می کردم تا مطمن باشم که تا اخر

با من بامی ايست...!من به ان احتياجی ندارم بی تو...!

چه من با ان قلبم که در گرو عشق توست می زيم با ان نفس می کشم وبا ان گريه می کنم وبا ان

عش می ورزم.... من را چه به زندگی  خور وخواب گونه ی وحشی

مرا همان عشق وهمان گريه وهمان هوای هميشگی برای تو کفايت می کند...چشم انتظاری

همان چيزيست که هميشه هراسانم می کرده وحال هراسان تر از هرزمان ديگر انتظار بی ميلی

برای ان چشم انتظاری تلخ مرا می کشد...راستی يادم امد که گفت بود خيالی باطل از ان شيطان

مظلوم نما به ذهنت راه يافته است...نمی خواستم تو را با اين خيالهای باطل تنها گذارم و می دانم

که کاری هم ازمن نمی ايد جز تکرار همان عاشقانه ها که قبلا گفته ام

پس تو را به ان بهترينی که می پرستی اين را هرگز فراموش نکن که من همانم که هميشه بودم

همام هميشه عاشقی که عشقش نه بوی ريا ودورنگی ميدهد ونه بوی انسانيت ودنيا...من تو را

به پاکی عشق  نوزادی بی بهره از هرگونه ادميت دنيا گونه به همان زيبايی می پرستم...

پس به شيطان هم بگو بيهوده بر اين در مگويد که مرا و تو را نه ان عشقهای دروغين است نه

ان نيازهای اتشين...می دانی که عشق اگر ان باشد که من ادعايش می کنم با دوری ونديدن و

نشيندن از بين نمی رود...می دانم اگر ان باشد هيچ کس نمی تواند ان را بربايد ...يا مرا نبينی و از

(( دل برود هر انکه از ديد برفت))؟

می دانی که خود خواهم و اين نهايت خود خواهی منست ولی تو ببخش که هميشه در عشق اين

گناه  نابخشودنی مرا رنج می دهد...

بازهم برايت می نويسم تا زمانی که جانی در وجودم باشد .....

                                            ((  من هميشه برای تو می نويسم))

                                                                                        صليب نقره ای

نمی دانم با خودم عهده کرد بود تو را فراموش کنم ولی نمی شود ...بخدا نمی شود...به ان

دوست می گويد شاد باش وگذشته فراموش کن می گم من نمی توانم ...چون :

                                                                او را دوست داشتم

برای تو می نويسم:ديدگانم برای اين امده اند تا تو را تماشا کنند.

برای تو م نويسم:لبانم برای اين امده اند تا نام تو را فرياد کنند.

براي تو مي نويسم : دستهايم براي اين آمده اند تا به دور تو حلقه شوند.