صلیب نقره ای

نامه باز نشده من ....

نامه ای که هیچوقت به دست تو نرسید ...

 که بخونی و بدونی که افسانه چه کشید از دوری تو ....

.سلام به هستی من ...

کاش اینجا بودی و می توانستم هر آنچه را که بر دلم سنگینی می کند درنگاهت زمزمه کنم.

نه!... اگر بودی می دانم باز هم تنها سکوت می کردم.

بعضی چیز ها را نمی توان بر زبان راند...

مثلا پچ پچ گل های باغچه عشق و یا راز دلدادگی من به تو...

 بعضی از حرفها همیشه پشت سکوت جا خوش می کنند.

شاید میترسند سکوت را بشکنند و بعد از آن غروری را هم به مرداب فراموشی بسپارند.

نمی دانم...

شاید هم افسانه جسارت آن را نداشته باشد که در نگاهت خیره شود و بگوید آنچه را که نباید بگوید...

همان نبایدی که می دانم اگر تو بدانی لحظه ای از افسانه جدا نخواهی شد...

و این می شود سر آغاز فردای نیامدهء جدائی...

تو بهتر می دانی منظورم از جدائی چیست.

بارها من و تو از جدائی سخن گفته ایم و هر بار نیز اشک ریخته ایم در سکوت...

اما... باشد هیچ نمی گویم... سکوت می کنم...

خوب من! دیشب پا به پای آسمان گریستم.

 می دانم... در این شهر پر از خاکستری از باران خبری نبود اما آسمان دل افسانه بارانی بود...

آسمان دل من، به هوای دل شکستهء شقایق می گریست ..

و چشم بیمار من، به هوای روح پاک مریم گونهء تو...

می خواستم آنقدر اشک بریزم که با قطرات آن بتوانم غم دوری از تو را حل کنم.

اما غم دوری از تو آنقدر عظیم بود که حتی با بارش آسمان هم حل نمی شد چه رسد به اینکه...

می دانم شاید قسمت این بوده که تو آنجا باشی و من اینجا...

 شاید قسمت این بوده که، دل من هم همان جا، پیش تو جا بماند...

 من نمی دانم چرا دلیل ناکامی در هر آرزو را، به حساب قسمت می گذاریم!

 وقتی تو خود می خواهی آنجا باشی و من خود نمی توانم اراینجا دل بکنم، این وسط قسمت چه سهمی دارد؟!

زمانی که از ابتدای آفرینش سرنوشت من تو با جدائی نوشته شده است،

 دیگر تقدیر چه گناهی دارد..

.شاید سهم قسمت این است که، قبل از اینکه من و تو را عاشق هم کند، عاشق فرار کرد...

عاشق فرار از دلهای عاشقمان...

می دانم باز هم می گویی افسانه قسمت را فراموش کن.

جدائی را از یاد ببر. ...

اما می دانم زمانی که به جدائی می اندیشی، باز هم نگاهت از اشک تارمی شود. ا

ما... . بهترین من! افسانه همه را می داند همه را...

تنها نمی داند که چرا سهم ما از سرنوشت دوری شده است...

 تنها نمی دانم که اگر قرار بر این بود که تو با افسانه نمانی پس چرا آمدی...

چرا میهمان دل شدی و بعد صاحبخانه و بعد هم دل افسانه را در کوله بارت گذاردی و با خود بردی؟...

بارها به این اندیشیدم که ای کاش، هیجگاه دل به تو نداده بودم؛ اما بعد پشیمان شدم.

آخر اگر دل به تو نداده بودم که تا حالا بارها جان داده بودم.

لبخند بزن...افسانه دل داده است تا جان نبازد...

میدانم که باز هم در خیالت به این می اندیشی که چگونه باور کنی دختری را که دلش را به تو بخشیده است...

می دانم باز هم به نتیجه همیشگی می رسی! مهم نیست.

 مهم این است که دل من آنجاست... در امن ترین مکان...

 می دانم رسم امانت داری را به جا می آوری...

.باورت می شود که افسانه به تو بیشتر از خودش ایمان دارد؟...

می دانم باور می کنی...

بروی نوشته هایم عطر ناز پاشیده ام تا شاید، باز تو را به یاد من بیندازد...

اگر دوست نداری بگو تا بعد از این عطر هر گلی را که تو دوست داری برویشان بپاشم...

سلام من را به تمام نگاههای دور و برت برسان.

گوشه نشین شهر غمت ----