صلیب نقره ای

خدایا ، اگه شما بودی چیکار میکردی؟شبی تا صبح قدم میزدی و فردا معجزه از اندیشه می آفریدی؟ یا شبی تا صبح دعا میکردی؟

 من غمی عجیب دارم ، عجیب اما فراگیر از جنس این روزها .

شما اگر چشمی به دنبال اراده ات بود چه میکردی؟ مگر نه اینکه راه و چاه هم برایت کور است؟ مگر نه اینکه از دست رفتن فرصت آفریدن لبخندی بر لبی که برایت ناگفته هایی از غم به عمق سالیان دراز دارد به سرعت بر سر تو برف می شود  و پوستت را کهنه میکند؟ مگر نه اینکه اندیشیدن به افعال و هستی و رنگ افلاطون و سقراط کمرنگ میشود ؟ حتی لذت شبی زیر باران هم در ژرفای عجیب این غم غرق میشود آنچنان که باران و مهتاب و خون پاییز را نخواهی دید . آنچنان که وقتی بار دیگر تورا ببینند هیچ تلالوء و شوقی نیست فقط  کالبدی خسته از معرفت ناب میماند تا آنان که میشناختند بگویند " حیف شد، هنوز هم میشه شناختش "

اگر این شب شبی قطبی باشد و آن گل امید تو قبل از طلوع آفتاب بی رمق شادی بمیرد ، آنگاه چه میکنی ؟ اگر شما باشی  امشب نمی نویسی؟ من صمیمانه شما میگویم ، اگر شما بودی چه میگفتی؟

اگر بر فراز آسمان وارونه این جنگل کلاغ های کند  پرواز را  بی شرمانه  عقاب صدا می کنند ، اگر رفت و آمدی هست یا نیست ، پایین تر از افق مستقیم دید ، عقاب های بی پر و بالی که دیدنشان سر به زیری میخواهد هر روز از خود میپرسند که چرا کسی از ما نپرسید کلاغ نمی شوی ؟ شما بودی نمی پرسیدی؟

**********************************************

آنان که حکم میکنند آنانند که دور می ایستند ، آنان که صلاح بشریت را تشخیص میدهند آنانند که سلامتند و ایمن .

آنانکه به دنبال تمدید نفس، بی ادعا و ناشناس و ساده میدوند ، آنانند که گوشه چشم و دلشان هر دو با صلاحی که تشخیص داده شده خیس میشود!

خوی وحشی گری و خود درست بینی و زیاده خواهی هنوز تمدن را رنج می دهد ، هنوز بشریت از فقدان احترام متقابل رنج میبرد و مکاتب این رنج را از برای تحقق درستی و دوام خود به دیگران تحمیل میکنند.

***********************************************************

زندگی !

            بزن...

                     شیر یا خط

********************************

هی تو !

     چه تند میدوی

                 یک لحظه بایست !

.

.

.

 دوباره به من نزدیک می شود

                                  تا یکی شویم

                                                      اما...!

باز از من دور می شود

چه کار بیهوده ای

هر روز و هر ساعت این لحظه ها تکرار می شود

                                                 روی یک صفحه سیاه...!

کسی صفحه را بلند کرد

                      دوباره زمین گذاشت

ای کاش...

          ای کاش از دستش می افتادو آزاد می شدم

نه خدای من

          او باز مرا کوک می کند

                                  ساعت ۶ صبح

یادم باشد وقتی صفحه را عمود نصف کردیم زنگ بزنم...