صلیب نقره ای

این روزها بهانه های نوشتن چه کودکانه مرا به بازی می گیرند
این روزها بهانه ام گنجشکان گرسنه اند و حجوم باد
این روزها بهانه ام دورنمای توست و غروب خورشید
آخ از این روزها
از این روزها
که تو در رنگ چشمانم گم می شوی
و من همچون کودکی معصومانه می گریم
و تو با اشهایم راحی سردی لبانم می شوی
...
آخ از این روزها که من غریبانه در رویاهایم گم می شوم
و صبحگاهان با امید نامت بیدار می شوم
و خوابت را نقاشی می کنم

نمی دانم می توانم تاب بیاورم یا نه !
نمی دانم وعده دیدار نزدیک است یا نه !
نمی دانم رویاهایم صادق اند یا نه !

نمی دانمهایم مرا در مردابهای سرد پاییزی گم می کنند
و مرا با تو تنها می گذارند
تو یی که
تویی که جا ماندی در من
تویی که ریشه دواندی در من
تویی که که تمامیتت معنا شدی در من

باور کن ...
حرفهایم را باور کن...
نوشته هایم را باور کن...
آمدنم را باور کن.

که چیزی غریب مرا به سوی تو می آورد
مرا وعده دیدارت است
مرا مژده چشمانت است

تو را قسم می دهم
به هر آنچه مقدس می خوانی
که برای یکبار هم که شده
لحظه ای با من باش
لحظه ای باش و به من بیاموز که
می توان سیلی های باد را تحمل کرد
که می شود نگاه غریبه ها را تحمل کرد
که می شود ماند و ناله نکرد
که می شود عشق را اعتراف کرد
که می شود گفت
و
بگو

بگو که مسیح من اشتباه نمی کند
بگو که دیگر جای میخها بر دستناش درد نمی کند
بگو که از آسمانها برایم فرشته وار دعا می خواند
بگو که اتاقم را از تجاوز تنهایی دور می دارد
بگو که مرا می بخشد به تو
به تویی که هنوز معصومانه از دوردستها می نگری به من
منی که هنوز کم دارم تو را
...
...
می بینی !
حرفهایم تمامی ندارد
پس نقطه ای نمی گذارم بر پایانش

*******************************************

امروز، چون دیروز و دیروزهایش به یادت بودم. به یاد آن همه خنده که با بسته شدن دفتر زندگی ات از ما دریغ شد. به یاد آن همه بغض که بر دیوار خانه ات میخکوب شد، آن همه درد که در اشک های فروخورده ام غلطید و بر زمین خاکی بین من و تو جاری شد. به یاد آن شب های بدور از مهتاب، که ستاره هایش را شمردیم. به یاد آرامشی که فقط در کنار تو مفهوم داشت و به یاد دوران خفتن فرشته. آن روزها که تو بودی و نمی توانستی باشی. تو نفس می کشیدی و نمی توانستی نفس بکشی . دلت پر ابر بود و نمی توانستی قطره ای از اشک هایت را تسلای دردهایت کنی و چه غم بار بود رحلت تو . آری، چه ناباورانه بود کوچ تو . همچو یاکریمی که نشانی بر خوشبختی ما بودی، ناگاه پر کشیدی و رفتی. پس  امروز به یاد هیچ چیز نبودم مگر تو . دیری است دریافته ام قصه بی کسی ام  دیرین است... چقدر  شکستیم اما نه به اندازه قلب بی تپش تو...

آخر من که به راز و نیازهایت خو کرده بودم...

 به یاد آن روزها  افتادم . آن روزها که خنده مان را در پس چمدان سوغاتی هایت، پشت آن همه اسپند دود شده جا گذاشتیم. چمدانی که متبرک به سرزمین نور بود و متبرک تر به وجود مقدست.  چه تلخ که همه چیز را در همان چمدان گذاشتی و رفتی  و چه تلخ که همه ما را در سیاه چال زندگی رها کردی و رفتی . آخر ما گناهکار بودیم، اما گناهمان انقدر بزرگ نبود که مستوجب کیفری چنین سترگ گردیم و من امروز به یاد  از دست رفتنت می گریم و قلبم را به تو هدیه می کنم که شاید لحظه ای مرا یاد کنی...

***************************************

امام رضا.امام رضا.امام رضای مهربان

وقتی دل من میگیره زیرفشارغصه ها

جزتوپناهی ندارم.جزحرمت برم کجا

تابچه آهوی دلم به دام زلفش اسیره

هیچ کسی نمی تونه منوازدست اقابگیره

ازکوچکی تابه حالا همیشه گفتن برامون

کسی رو رد نمیکنه از درخونش اقا مون

مسیحی روشفا میده یهودی رودوامی ده

امشب گمونم به ماها برات کربلا می ده

پنجره فولاد رضا برات کربلا می ده

هرکسی کربلا می ره ازحرم رضا میره

آهوی سرگردونتم اقا بلا گردونتم

یه باردیگه راهم بده هرچی باشه مهمونتم

دلم میخوادهرچی دارم نذرامام رضا کنم

دار وندارمو یه روز به راه اون فدا کنم

دلم میخوادهرچی دارم دونه و گندم بخرم

با چشم گریون اقاجون رزق کبوترا کنم

دلم میخواد روبروی گنبد زردت بشینم

شب تاسحر گریه کنم روضه مادربخونم

یکی نبود تواین کوچه به مادرم کمک کنه

اشک حسینو بگیره به خواهرم کمک کنه

دوست دارم صدات کنم.توهم منوصدا کنی

دوست دارم نگات کنم توهم منو نگا کنی

قربون صفات برم ازراه دوری اومدم

جای دوری نمی ره اگه به من نگاه کنی

دل من زندونیه.تویی که تنها می تونی

قفس رو وا کنی پرنده رو رها کنی

تو غریبی منم غریب تنها. چی میشه

این دل غریبه رو با خودت آشنا کنی

دلمو گره زدم به پنجرت دارم میرم

دوست دارم تا من بیام اون گره ها روواکنی

قربون کبوترای حرمت امام رضا

قربون این همه لطف و کرمت امام رضا

تو گفتی هر کی بیاد به پابوسم امام رضا

روز رستاخیزبه دادش می رسم امام رضا

میشه کنج حرمت گوشه قلب من باشه

میشه قلب منو مثل گنبدت طلا کنی

تو رئوفی. پیش تو شاه و گدا فرق نداره

حاجتش روا می شه هر کی به تو رو بیاره               (به امید دیدار)

تنها آنها که مرده اند
ز مرگ نمی ترسند
چو من که بارها
مردانه مرده ام
تابوت خویش را همه عمر
بر دوش برده ام
بازی کنیم
از باختن نهراسیم
پیروزی است باخت
دیگر هر تک گلوله ای
قرص مسکنی است

********************************************************

نمی خواهم بمیرم ، با که باید گفت ؟
کجا باید صدا سر داد ؟
در زیر کدامین آسمان،
روی کدامین کوه ؟
که در ذرات هستی ره برد طوفان این اندوه
که از افلاک عالم بگذرد پژواک این فریاد !
کجا باید صدا سر داد ؟
فضا خاموش و درگاه قضا دور است
زمین کر، آسمان کور است

نمی خواهم بمیرم با که باید گفت ؟
اگر زشت و اگر زیبا
اگر دون واگر والا
من این دنیای فانی را
هزاران بار از آن دنیای باقی دوست تر دارم .
به دوشم گر چه بار غم توان فرساست
وجودم گر چه گرد آلود سختی هاست
نمی خواهم از اینجا دست بردارم !
تنم در تار و پود عشق انسانهای خوب نازنین بسته است.
دلم با صد هزاران رشته با این خلق
با این مهر، با این ماه
با این خاک ... با این آب...
پیوسته است.

مراد دل از زنده ماندن، امتداد خورد و خوابم نیست
توان دیدن دنیای ره گم کرده در رنج و عذابم نیست
هوای همنشینی با گل و ساز و شرابم نیست

جهان بیمار و رنجور است .
دو روزی را که بر بالین این بیمار باید زیست
اگر دردی ز جانش بر ندارم ناجوانمردی است
نمی خواهم بمیرم تا محبت را به انسانها بیاموزم
بمانم تا عدالت را برافرازم ، بیافروزم
خرد را ، مهر را تا جاودان بر تخت بنشانم
به پیش پای فرداهای بهتر گل بر افشانم
چه فردائی، چه دنیائی !!
جهان سرشار از عشق و گل و موسیقی و نور است ...

نمی خواهم بمیرم ای خدا !
ای آسمان !
ای شب !
نمی خواهم
نمی خواهم
نمی خواهم
مگر زور است ؟

**************************************************************

زمین دیگر جایی برای ما ندارد
پرواز را هم فراموش کن....
              کنج آسمان سربی ما
                        هیچ پرنده ای پر نمی زند.

از انتهای شب تا چشمهای مرا فاصله ها فراگرفته اند...
                                                      زندگی را خط بزن ...

*************************************************************************************

 

 

کسی به من نگفته بود راه شب از کدام طرف است
و من چه می دانستم
که اشک های لجباز را
به دست کدام نوازش باید بسپارم
و تو که کودکانه به گونه های ترم زل زده بودی بگو
خورشید را از کجا باید پیدا کنم
 تو که برای چشمان درشت التماس من
منظره ای خرد کشیدی بگو
خورشید را از کجا باید پیدا کنم
کسی به من نگفته بود راه شب از کدام طرف است
و من از کجا باید می دانستم
که گلهای حضورم دارند پرپر می شوند
و تو...
تو که به نبودنم می خندیدی بگو
 خورشید را از کجا باید پیدا کنم
تو که پشت پنجره های دیروز گم شده بودی بگو
خورشید را از کجا باید پیدا کنم
کسی به من نگفته بود راه شب از کدام طرف است
و آن وقت که آیینه شکست حجم تنهایی من نصف شد
و من  چگونه باید می دانستم
که تصویر توی آینه همه دروغ بود
و تو که از توی آینه به من نگاه می کردی بگو
خورشید را از کجا باید پیدا کنم
من خودکشی آینه را دیدم
و تو
تو که هزار تکه شدی بگو
خورشید را از کجا باید پیدا کنم....

 

 

******************************************************************

 

  به غروب نگاه کن …

 حال باز می توانی مرگ را انکار کنی ؟
 تضمینی نیست که غروبی دیگر را ببینی ،

 پس خوب نگاه کن و خداحافظی خورشید را از آسمان ببین ،
 مرگ خورشید را ببین ، فردا دیر است.
 همین امروز، همین غروبی که در راه است.
 و در اینجاست که احساسی به تو دست می دهد ،

 ناراحتی که علت ندارد یا شاید تو علتش را نمی دانی.
 آسمان سرخ می شود و خورشید در امتداد یک خط گسترش می یابد.

 مانند قاصدکی که هنوز خود را به دست باد نسپرده ، احساس سنگینی می کنی.
 تو محکوم به بودن و زندگی کردنی.
 آسمان سرخ تر می شود، روشنایی کمتر.
 نگاه کن  ...

 نترس از مرگ خورشید

 نترس ... او باز فردا طلوع خواهد کرد .
 چه چیزی در غروب است که آنرا تکراری نمی کند.

 هر بار به آن می نگری به تازگی بار اول است. انگار اولین بار است که غروب را می نگری.
 هوا تاریک می شود ، سنگین می شود،

 وجود تو آماده پروازست. بالهایش را باز می کند،

 سعی می کند از این زنجیر تن ، از این زندان فرار کند. ولی راهی نیست،

 قاصدک هنوز نشکفته.
 تو مجکوم به بودنی .
 خورشید کم کم محو می شود.
 تو به این می اندیشی که چند نفر در این لحظه به غروب نگاه می کنند

و چه تعداد از آنان ناظران آخرین غروبند.
 چشمهایت را باز کن و خوب ببین

 تضمینی برای دیدن دوباره نیست.شاید فردایی نباشد .
 هوا کاملا تاریک می شود.

 خورشید دیگر نیست.
 سایه ای بزرگ همه جا را می گیرد ...