صلیب نقره ای

اصلامهم نیست برات اگرروایت یک همسرجانبازپس مرگ شوهرش بشنوی....درست....اصلا مهم نیست اگربدونی دو جانبازشیمیایی دیگربه درجه شهادت رسیدند....چکارداری به این کار.....اصلا به من چه صورت محمد که هروقت عراق توی میدان نبردمی دیدند محمد فرمانده علمیات می ترسیدندالان  ورم کرده وسیاه است...اصلابه من چه جانبازشیمیایی بعدازسالها به بنیادمراجعه کرد اما.......اصلا واکسی خیابان فاطمی به من چه جانباز.....به من چه یک روز توی سنگرهای خاکی جهبه بود حالا دارتوی کاراژ جون می دهد.....اصلا به من چه جانباز کرج توسط مسول بنیاد جانبازان مصدوم شد....اصلا به من معصومه دخترجانبازبا قاب عکس بابایی صبحت می کند تاباخود بابا...خوب می خواست نرودجهبه که حالاجانباز35 درصد برای معاش خانواده اش کنارخیابان بساط پهن کن.....جانباز40 درصد نگاه می گه تااتفاقی نیفتد سراغ مانمی ایند..باباهرسال سالگردمی گردند بهتون پتو قاب می دهند.......جانباز35 اینده بچه هایم چه می شود...خوب بگو بهشون باباشون رفت جهبه تاجلودشمن بگیرددیگران بابات فراموش کردند....ااااامگرمی شودیک جانبازبه خاطرانتقا ازبنیاد شهید جریمه کند وبرخوردهای توهین امیزبه خاطرمصاحبه با مطبوعات براش ببرند.....خوب راست می گوینداگردرموردمشکلات خودتون صبحت کنیدمی گویندسیاسی صبحت کرد......تبلیغات خدمت رسانی به جانبازان..ان روی سکه اش تبلیغات دید...ایاتاحال به خونه جانبازتوی گوشه کنارشهرمون سرزد.....اخ دارو جانبازان پیدانمی شود..به جاش قول می دهدسال اینده همین طورسعی درحل این مشکل جلسه بزاریم.....شیرپیرجنگل که که ارپچ زن مهارجنگ بودالان شده اسیرچنگال دردورنج......می دونم عباس نه پول می خواهی نه امکانات فقط درمان می خواهی....وااااادیروز رفت بودمراسم بزرگداشت دوهزارجانبازخیلی تاسف باربود..شک کردم مراسم تجلیل ازکودکان.....جانباز45 درصد اصلا به فریادمان نمی رسند..عیبی ندارحل می شود توی برنامه چهارم توسعه...جانباز45 درصدواقعادرمانده شدم زن وبچه هاااچه گناهی کرده اند..بهشت زیرپای این ...شعارحال می کنی هی براشون درست می کنیم..امکانات چکارمی خواهید....ووو..واین تاول اگرسربازکند...حکایت بی پایان می شوند....

نمی دانم ۷ ارديبهشت چه روزی بود...که من برای اولين بار چشمهايم رابازکردم.وای چه خبربود؟يک عالمه آدم بالای سرم بودند همه آنها باخوشحالی  به من نگاه می کردند ومی خنديدند مثل اين که آدم نديده بودند.البته من  هم تاآن لحظه آن هم آدم نديده بودم.مثل اينکه به خوب جايی آمده بودم.يکی ازآن آدمها که سبيل پرپشتی داشت بعدازاينکه چند دقيقه همين طورنگاه کردناگهان مثل اينکه کشفی کرده باشد باعجله گفت :وای چه بچه ای انگاردارم بچگی خودم می بيننم.آن مرد سيبيلوبابای من بود .باآن سيبيل داشت اما خيلی دوست داشتنی بود.من  برای اولين بار بابايم راديدم.يکی ازآدمها که کنارمن روی تخت خوابيده بود من رابغل کرد وزيرچشمی به بابانگاه کردو باخنده گفت:فقط خداکندبزرگ شد مثل تو نباشد.ازحرف او همه آدمهای بالای سرمن زدند.زيرخنده ولی من اصلا نفهميدم به چی خنديدند ي.او مادر من بود...همان اول  فهميديم مادرم اهل شوخی  وخنده است وازاين کارش خيلی خوش امد .مادرم خيلی مهربان بود .همه اش می خنديد.يکی ازهم ان قدکوتاهرتر بود وموهايش را چتری داشت  بااخم به من نگاه می کرد وگفت:من يک نی نی خوشگل می خواستم که موداشته باش اين که موندارد.خيلی زشت است.اصلا ازاوخوشم نيامد...وازاين حرف هم خنديدند .کسی اين حرفها رازد..بردارم بود.دلم می خواست می توانستم حرف بزنم آن وقت به او می گفتم که کی زشت است.حالافکر می کند خودش چقدرخوشگل است.تازه نمی داند که يک پسرمودب هرگز با يک شازده پسرکاکل زری اين جورصبحت تمی کند.آدمهای بالای سرمن هی باهم حرف می زدند ومی خنديدندديگر کم کم داشت حوصله ام ازدست آنها سرمی رفت وکه بالاخره يک خانم بامقنعه سفيدآمد وتوی اتاق گفت : خانمها وآقايان محترم وقت ملاقات تمام است..لطفابرويدبيرون.من اصلا نفهميدم منظورش رانفهميدم!وقت چی تمام است؟خانم مقنعه سفيد که رفت بيرون همه ادمهای بالای سرمن هم يکی يکی خداحافظی  کردند ورفتند بيرون.اصلامعلوم نبود که دارندکجا می روند.آخر ازهم بابا وبردارم  بامامان  خداحافظی کردند ومن بوسيدند وبيرون رفتند.ولی نمی دانم چرا من ومامان راباخودشان نبردند.داشتم نگران  می شدم..اتاق ساکت  شد.من ماندم ومامان.کم کم چرت گرفت وتوی بغل مامان شروع کردم به چرت زدن که يک دفعه همان خانم مقنعه سفيدآمد وتوی اتاق وبه مامان گفت بايدمن راببردوآمپول بزند.ازبس ترسيدم چشمهايم رابستم.کی خوابم برد.ديگرازديروز چيزديگريادم نمی ياد

سلام ..تولدم به خودم تبريک می گم...

دو روز ديگر تولدم است ومن بر خلاف هميشه که برای امدن ۷

ارديبهشت روز شماری می کردم.امسال دلم می خواهد لحظه هارا

 نگه دارم ودريک جای دنج وخلوت بنشينم دفترچه اين سال هايم را

مرور کنم و بينم چه کرده ام و چه بايدمی کردم..انگار کمی  ازفوت

کردن شمع های بيست يکسالگی هراس دارم...انگار پشت سر نهاد اين هم  سال برايم پشت سرگذاشتن دنيايی است که میتوانستم سرخوشانه و بی هيچ قيد وبندی دنيا را انگونه که می خواهم تجربه کنم  و هراز چند گاهی از راهی که  گمان می کنم درست تراست بروم...در چند سال اخير از همان زمان که پا چارچوب تنگ بچگی بيرون گذاشتم هميشه بسان مسافری بودم که کوله اش را در دست  گرفته وفقط برای رفتن و رفتن است که زندگی می کند ويا شايد بسان کودکی که تازه برجهان چشم گشوده ومی خواهد از چند وچون زندگی سر در بياورد..اما حالااحساس می کنم که نه سفر به پايين رسيده باشد که من هميشه مسافرم وگمان نکنم هيچ جا مقيم شوم.اما انگار بايد از ميان اين همه راه که رفتم و امد چندتايی را انتخاب کنم وبران مداومت کنم..احساس می کنم وقت اندک است ومن فرصت چندان ندارم.ازچند ماه پيش حس درونی مرابه رفتن دعوت ميکرد وحذرم می دهد ازماندن و دلخوش کردن به مرداب.من هميشه از زندگی هراس داشته ام و زندگی بازی دشوار ست ان هم وقتی که تو انسان باشی وباچشمانی که می بينند گوش هايی که می شوند وقلبی که رنج می برد وشعوری که اختيار دارد...ان هم وقتی که اعتقاد داشته باشی به خاطر داشتن ارامشنبايد چشم ها رابست وبدتر از ان اينکه تنها باشی ودست هايت ناتوان...امسال برای من سال اموختن بود...بايد ريشه رنج و سياهی را بشناسم تا بتوانم به سراغشان برو...بايد قدم ها را

اهسته بردارم وپی در پی بردارم ونور اميد در قلبم زنده نگه

دارم ...نبايد هيچ وقت از پا بنشينم و گمان کنم که زندگی به پايين

رسيده...فردا روز ديگر است وروزی که من بايد با دست های خودم

 ازنو بسازمش ويادم باشد که جهانی ديگرممکن ست ودنيا هميشه

همين طور نخواهد مانند........در شناسنامه ام نوشته شده به خط

 خوش تاريخ تولد:هفتم اردبيشهت.

                                                                                صليب نقره ای

 اين فلشها حتما بزاريدلود کنيد..

تولد تولد مبارک

قلش باحال(فقط بيمارقلبی نگاه نکن)

اين فلش سری دوم ازنوع بالا

سری سوم

سری چهارم ازنوع فلش باحال بالا

 سری پنجم    سری ششم   سری هفتم

واليبال ساحلی دوست داريدبازی کنيد

مسابقه قوی ترين مردان سگ وگربه

 وحرف آخر